Diamentowy Przegląd Klubowy: AC Milan

29.png

AC Milan to jeden z najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich we Włoszech, który w ostatnich latach przeżywał kryzys, ale jest gotów wrócić na piłkarski tron w Italii. Zespół może w najbliższym czasie przejść znaczącą metamorfozę związaną z nowym właścicielem. Jak wygląda sylwetka klubu i jak prezentują się Rossoneri w obecnym sezonie?

Podstawowe informacje

Pełna nazwa: Associazione Calcio Milan S.p.A

Przydomki: Rossoneri (Czerwono-czarni), Il Diavolo (Diabeł)

Barwy: czarno-czerwono-białe

Data założenia: 16 grudnia 1899 jako Milan Cricket and Foot-Ball Club

Założyciele: brytyjscy imigranci m.in. Herbert Kipling, Alfred Edwards, David Allison

Stadion: m.in. Trotter (1900–1903), Acquabella (1903–1905), Campo Milan di Porta Monforte (1906–1914), Arena Civica (1908–1914, 1941 – 1949), Velodoromo Sempione (1914–1920), Viale Lombardia (1920–1926), San Siro (1926 – 1941, od 1945)

Prezydent: Paolo Scaroni

Dyrektor generalny: Frederic Massara

Trener: Stefano Pioli

Najwięcej występów: Paolo Maldini (902)

Najwięcej bramek: Gunnar Nordahl (221)

Rzut oka na trofea

A.C. Milan jest jednym z najbardziej utytułowanych włoskich drużyn i pochwalić się może zdobyciem wielu krajowych i międzynarodowych tytułów, wśród nich należy wymienić:

18 mistrzostw Włoch: 1901, 1906, 1907, 1951, 1955, 1957, 1959, 1962, 1968, 1979, 1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 1999, 2004, 2011

5 Pucharów Włoch: 1967, 1972, 1973, 1977, 2003

7 Superpucharów Włoch: 1988, 1992, 1993, 1994, 2004, 2011, 2016

7 Lig Mistrzów: 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007

5 Superpucharów UEFA: 1989, 1990, 1994, 2003, 2007

3 Puchary Interkontynentalne: 1969, 1989, 1990

1 Klubowe Mistrzostwo Świata: 2007

2 Puchary Zdobywców Pucharów: 1968, 1973.

27.png

Początki AC Milan

Historia klubu jest związana z brytyjskimi imigrantami, którzy pod koniec XIX wieku osiedlali się we Włoszech m.in. z powodu rozwoju przemysłu tekstylnego i włókienniczego, upowszechniając przy okazji zyskującą na popularności piłkę nożną. W latach 80. XIX wieku zaczęły na północy Włoch powstawać kluby sportowe, głównie w Piemoncie i Ligurii.

Włosi szybko zaczęli adaptować się do warunków nowoczesnego futbolu propagowanego przez Brytyjczyków, a w grudniu 1899 roku doszło do kilku spotkań w mediolańskim Hotele du Nord (obecnie Hotel Principe di Savoia na Placu Republiki), zaś członków-założycieli klubu uważa się m.in. Brytyjczyków Herberta Kilpina, Alfreda Edwardsa, Davida Allisona, Edwarda Berre czy Samuela Daviesa oraz Włochów Daniele Angeloniego, Giannino Camperio, Antonio Dubiniego oraz Guido Valerio.

Klubowe stanowisko utrzymuje, że datą założenia klubu był 16 grudnia, choć mogło to wydarzyć się kilka dni wcześniej, a mediolańska La Gazetta podała tę informację 18 grudnia. Oryginalną nazwą klubu był Milan Cricket and Foot-Ball Club. Pierwszym prezesem został były wicekonsul brytyjski, Alfred Ormonde Edwards, Edward Nathan Berra był wiceprezesem i przewodniczącym sekcji krykieta (zamknięta w 1905 roku), Samuel Richard Davies był sekretarzem, David Allison odpowiadał za sekcję piłki nożnej, której trenerem został Herbert Kilpin, grający wcześniej w turyńskich drużynach. Klub ten był drugim zespołem piłkarskim założonym w Mediolanie i zachował swoją angielską nazwę.

Rok później, 15 stycznia 1900 roku, klub przystąpił do FIF (pierwszej włoskiej federacji piłkarskiej), choć w pierwszych latach uczestniczył również w meczach rozgrywanych pod auspicjami innych federacji jak choćby włoskiej Federacji Gimnastycznej. Pierwsza siedziba klubu mieściła się w winiarni Fiaschetteria Toscana, a mecze rozgrywano na boisku Trotter na peryferiach Mediolanu. Jako barwy klubu przyjęto koszulki w czerwone-czarne pasy z flagą Mediolanu na piersiach, białe spodenki i czarne skarpetki.

11 marca rozegrał Milan rozegrał swój pierwszy mecz w historii, wygrywając z lokalnym rywalem Mediolanum 2:0. 15 kwietnia Mediolańczycy rozegrali pierwsze spotkanie w oficjalnych zawodach, w meczu trzeciej rundy mistrzostw Włoch przegrywając z FC Torinese 0:3. W tym samym roku Milan zdobył też swoje pierwsze trofeum, wygrywając Medal Króla Humberta I po zwycięstwie nad Juventusem 2:0.

W 1901 roku Milan sięgnął po swój pierwszy ligowy tytuł, pokonując w finale ligi dotychczasowego jedynego, trzykrotnego mistrza Włoch – drużynę Genoa CFC – wygrywając w Genui 0:3. W tym samym roku Milan obronił Medal Króla, ponownie pokonując Genoę.

W kolejnym sezonie Milan po raz trzeci z rzędu zdobył Medal Króla, pokonując 7:0 Torinese, jednak w finale mistrzostw Włoch przegrał w Genui 2:0. W roku 1903 Milan przeniósł się na nowe boisko – Acquabella, w walce o finał mistrzostw ulegli Juventusowi. Stopniowo drużyna zyskiwała coraz więcej włoskich piłkarzy, a rola obcokrajowców zmniejszała się.

W 1904 roku zreorganizowano rozgrywki, a na kolejny tytuł rozgrywek prowadzonych przez FIF Milan musiał czekać do 1906 roku, wygrywając mistrzostwo Włoch również rok później. W tych latach Milan świetnie radził sobie w mistrzostwach organizowanych przez Federację Gimnastyczną (wygrane w latach 1904-1907. Innym znaczącym pucharem tamtych czasów, popularniejszym i cenionym wyżej od mistrzostwa Włoch, był trofeum Piłka Dapplesa, które w ciągu kilku lat na 42 mecze Milan wygrywał aż 22.

W 1906 roku drużyna przeniosła się na nowy obiekt, ministadion Milan Porta Manforte, na którym wybudowano niewielkie trybuny oraz zamontowano pierwsze siatki w bramkach. Tytuł mistrzowski Milan zdobył po walkowerze nad Juventusem Turyn w meczu barażowym, zaś w 1907 roku Milan obronił tytuł przed AC Torino. Był to ostatni rok, w którym występował jedyny już wówczas Brytyjczyk, grający trener Herbert Kilpin.

17.png

W 1908 roku Federacja postanowiła dokonać reformy i wykluczyć z rozgrywek drużyny posiadające w składzie obcokrajowców, m.in. Milan, Genoę, Juventus i Torino. Drużyny te rozgrywały jedynie mecze towarzyskie. W ramach protestu przeciwko takiej decyzji federacji z Milanu odeszło grono piłkarzy i działaczy, którzy utworzyli nowy twór – Inter Mediolan, którego historię przedstawiliśmy już na łamach naszego bloga.

W 1909 roku prezesem Milanu został Piero Pirelli, lombardzki potentat przemysłowy, który przewodził Milanowi do roku 1928, pomysłodawca wybudowania stadionu San Siro. Niestety w latach poprzedzających wybuch I wojny światowej Milan nie potrafił osiągnąć sukcesów, a prym we Włoszech wiodła wówczas drużyna Pro Vercelli. W tym czasie federacje często reorganizowała rozgrywki, powiększając liczbę drużyn walczących o trofeum i wprowadzając system jesienno-wiosenny. Milan też często zmieniał wówczas boisko, w sezonie 1914/15 osiadając na Velodromo Sempione.

W 1916 roku Milan sięgnął po Puchar Federalny, rozgrywki zastępcze mistrzostw Włoch zawieszonych z powodu wojny, natomiast w 1917 roku zorganizowano jedynie rozgrywki regionalne, które w Lombardii wygrał Milan. W 1918 roku, wraz z eskalacją działań wojennych, ograniczono się jedynie do Pucharu Mauro dla okolicy Mediolanu, a trofeum zdobył Milan, pokonując w finałowym barażu Inter.

18.png

AC Milan w okresie międzywojennym

Milan po wznowieniu regularnych rozgrywek o mistrzostwo Włoch nie potrafił nawiązać walki z mocniejszymi drużynami z Turynu, Genoi, Bolonii czy Interu Mediolan, które święciły tryumfy w kolejnych latach.

23 maraca 1919 roku Milan zmienił nazwę na Milan Football Club, wyrzucając z nazwy dawno nie obecną w klubowych strukturach sekcję krykieta. W następnym roku drużyna przeniosła się na pierwszy stadion z prawdziwego zdarzenia, liczący 20 000 pojemności obiekt przy Viale Lombardiana.

Kolejne lata to reformy w rozrastającym się włoskim futbolu. Federacja piłkarska (od 1909 roku FIGC) nie zgodziła się w sezonie 1921/22 na wniosek klubów o ustalenie jednolitej liczby drużyn (w poprzednim sezonie o tytuł rywalizowało aż 88 zespołów z całych Włoch), co doprowadziło do utworzenia konkurencyjnej konfederacji CCI zrzeszającej największe włoskie kluby, a w sezonie rozegrano dwa konkurujące ze sobą rozgrywki. W 1922 roku rozgrano również pierwszą edycję Pucharu Włoch, jednak w kolejnych latach zarzucono ten pomysł ze względu na brak udziału liczących się zespołów (z wyjątkiem edycji w sezonie 1926/27, której nie dokończono). Po roku rozłamu udało się zjednoczyć ligowe zmagania, tworząc centralne mistrzostwa Pierwszej Dywizji.

Kolejne lata to przeciętne wyniki Milanu, który nie potrafił nawiązać rywalizacji z włoską czołówką. W 1926 roku Milan przeniósł się na stałe na nowopowstały stadion San Siro, który był najnowocześniejszym obiektem we Włoszech i mógł pomieścić 40 000 widzów.

W sezonie 1929/30 wystartowała zreorganizowana Serie A, licząca początkowo 18, a później 16 zespołów. Przed wybuchem II wojny światowej udało się Milanowi tylko raz zakończyć ligę na podium, w 1938 roku zajmując trzecie miejsce ex aeqo z Genuą, a za Interem i Juventusem. Od sezonu 1935/36 zaczęto regularnie rozgrywać Puchar Włoch, a Milan od razu zameldował się w półfinale w kilku kolejnych edycjach. W 1938 roku Milan zadebiutował w rozgrywkach międzynarodowych, przegrał jednak w Pucharze Mitropa z rumuńską Timisoarą.

W styczniu 1939 r. faszystowskie władze nakazały przybrać klubowi włoską nazwę Associazione Calcio Milano, która obowiązywała do zakończenia II wojny światowej. W sezonie 1940/41 drugą z rzędu koronę króla strzelców zdobył w barwach Milanu Aldo Boffi, a do zespołu dołączył piłkarz Interu – Giuseppe Meazza, natomiast Milan zajął w lidze trzecie miejsce. W kolejnym sezonie Milan nie radził sobie tak dobrze w lidze, ale osiągnął finał Pucharu Włoch, przegrywając dwumecz z Juventusem. Podczas sezon 1942/43 Milan z powodu działań wojennych został zmuszony do przeniesienia się na Arenę Civica, gdzie swoje mecze rozgrywał Inter, a sezon Rossoneri zakończyli na 6 miejscu, a w ćwierćfinale Pucharu Włoch odpadli w ćwierćfinale. Kolejne dwa sezony Serie A nie odbył się w wyniku upadku reżimu faszystowskiego i organizowano jedynie rozgrywki regionalne.

Sukcesy Milanu po II wojnie światowej

19.png

Po wznowieniu rozgrywek AC Milan wszedł na stałe do włoskiej czołówki piłkarskiej, prowadzony w drugiej połowie lat 40. XX-wieku przez duet Giuseppe Bignono (trener) oraz Antonio Busini (dyrektor techniczny). Milan w sezonie 1945/46 zajął 3. miejsce, w kolejnych sezonach odpowiednio 4., 2. oraz 3. W sezonie 1948/49 tytuł przyznano Torino na wniosek Milanu przy poparciu federacji wskutek katastrofy lotniczej i śmierci całej drużyny. W sezonie tym do Mediolanu przybył Szwed Gunnar Nordahl jako rekompensata Juventusu za podkradnięcie Milanowi Duńczyka Johannesa Plogera.

W sezonie 1949/50 na ławce trenerskiej zasiadł znany starszym kibicom ŁKS-u Węgier Lajoz Czeizler, który po wyjeździe z Polski trenował m.in. Udinese, Lazio oraz szwedzkie Vasteras i Norrkoping. Siedziba klubu została przeniesiona na corso Venezia, a do drużyny dołączyli kolejni Szwedzi Gunnar Gren i Nils Liedholm, którzy z Nordahlem utworzyli znakomity tercet Gre-No-Li, którzy przyczynił się do zdobycia wicemistrzostwa Włoch (z rekordową niepobitą do dziś zdobyczą bramkową 118 goli, z czego Nordahl 34), a mistrzostwo pomimo bezpośredniej porażki aż 1:7 z Milanem zdobył Juventus Turyn.

W sezonie 1950/51 AC Milan sięgnął po czwarte mistrzostwo Włoch, Nordahl ponownie sięgnął po koronę króla strzelców z 34 golami, a Milan wygrał również Puchar Łaciński zwyciężając 5:0 nad francuskim Lille.

W kolejnych sezonach Milan zajmował drugie oraz dwukrotnie trzecie miejsce, a po odejściu Czizlera funkcję trenera obejmowali Mario Sperone, Gunnar Gren i Arrigo Morselli. Kolejne mistrzostwo Milanu w sezonie 1954/55 przypadło na kadencję trenerską Węgra Beli Guttmanna (pierwsza część sezonu) oraz Urugwajczyka Hectora Puricelliego (druga część sezonu). Nordahl piąty raz sięgnął po koronę króla strzelców i do tej pory nikt nie poprawił jego wyniku.

W sezonie 1955/56 Milan zajął drugie miejsce w lidze za Fiorentiną, wygrał Puchar Łaciński z Bilbao oraz odpadł w półfinale pierwszej edycji Pucharu Europy z Realem Madryt.

W kolejnym sezonie trenerem został Giuseppe Viani, który zdobył z Milanem mistrzostwo Włoch pomimo odejścia Nordahla do AS Romy. W drugim sezonie Vianiego Milan w lidze bronił się długo przed spadkiem, kończąc sezon na 9. pozycji. Dużo lepiej drużyna poradziła sobie w Pucharze Europy, dochodząc do finału, w którym po dogrywce i wyniki 2:3 uległa Realowi Madryt. Viani został dyrektorem technicznym drużyny i prowadził m.in. reprezentację Włoch, a trenerem został Luigi Bonizzoni, który zdobył mistrzostwo przed Fiorentiną i Interem Mediolan w sezonie 1958/59. W kolejnym sezonie Milan Bonizzoniego zajął trzecie miejsce, zaś w sezonie 1960/61 za kadencji Paolo Todeschiniego Milan był drugi za Juventusem Turyn. Karierę zawodniczą zakończył wieloletni lider i kapitan Nils Liedholm, a do drużyny sprowadzono młodziutkiego Gianniego Riverę.

Epoka Nereo Rocco

20.png

W 1961 roku Milan objął trener Nereo Rocco, który wcześniej prowadził m.in. Triestinę i Padovę, w których zaczął stosować jako jeden z pierwszych włoskich trenerów taktykę catenaccio. W ciągu 13 lat trzykrotnie obejmował stery Rossonerich i zapisał się jako jeden z najbardziej utytułowanych szkoleniowców Milanu.

W sezonie 1961/62 Rocco zdobył tytuł mistrzowski, a kolejnym sezonie zajął w lidze trzecie miejsce, jednak wygrał Puchar Europy, pokonując na Wembley Benfikę Lizbona. Jednocześnie nowym prezesem w miejsce Andrei Rizzoliego został Felice Riva, zaś Rocco pożegnał się z drużyną wskutek konfliktu z dyrektorem technicznym Viannim. Drużynę objął Argentyńczyk Luis Carniglia. Milan przegrał finał Pucharu Interkontynentalnego z Santosem (4:2, 2:4 i 0:1), natomiast w Pucharze Europy odpadł w ćwierćfinale z Realem Madryt. Ligę kończył na ławce trenerskiej Nils Liedholm, a Milan zajął trzecie miejsce.

W drugim sezonie Liedholma drużyna grała dobrze, ale w końcówce sezonu utraciła prowadzenie i musiała zadowolić się wicemistrzostwem za Interem Mediolan. W kolejnym sezonie drużyna grała już słabiej, a klub przeżywał kryzys instytucjonalny (trzech prezesów). Nilsa Liedholma zastąpił Giovanni Cattozzo, a Milan zajął dopiero 7. miejsce, najsłabsze od 8 sezonów.

W sezonie 1966/67 Milan zajął dopiero 8. Miejsce, a do Torino odszedł Cesare Maldini. Rossonerim udało się wygrać swój pierwszy Puchar Włoch, pokonując w finale Padovę 1:0, sezon na ławce trenerskiej kończył natomiast Nereo Rocco. El Paron wygrał w kolejnym sezonie mistrzostwo Włoch (od sezonu 1967/68 liga liczyła 16 zespołów) oraz w finale Pucharu Zdobywców Pucharów w Rotterdamie wygrał 2:0 z Hamburgiem. Nie udało się jednak obronić Pucharu Włoch.

W sezonie 1968/69 Nereo Rocco sięgnął po wicemistrzostwo Włoch za Fiorentiną, natomiast udało się odnieść sukces międzynarodowy, zdobywając Puchar Europy po finale w Madrycie z Ajaxem Amsterdam, a Gianni Rivera nagrodzony został Złotą Piłką jako pierwszy Włoch.

W kolejnym sezonie Milan sięgnął po Puchar Interkontynentalny pokonując w dwumeczu argentyńskie Estudiantes la Plata, ale na krajowym podwórku nie szło im dobrze, odpadając wcześnie w Pucharze Włoch oraz zajmując 4. miejsce w lidze. Kolejne dwa sezony Rocco to dwa wicemistrzowskie tytuły, za Interem oraz Juventusem. W sezonie 1971/72 do wicemistrzostwa Nereo Rocco dorzucił zwycięstwo w Pucharze Włoch pokonując 2:0 Napoli. W Pucharze UEFA odpadli w półfinale z późniejszym zwycięzcą, Tottenhamem.

W sezonie 1972/73 stery Milanu objął Cesare Maldini, który prowadził Rossonerich w tym dramatycznym i emocjonującym sezonie. Najpierw w Salonikach Milan pokonał 1:0 Leeds United w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, by kilka dni później w dramatycznych okolicznościach ostatniej kolejki sezonu utracić pierwsze miejsce w lidze na rzecz Juventusu po porażce 5:3 w Weronie. Na koniec udało się jeszcze zdobyć Puchar Włoch, pokonując w karnych Juventus.

W sezonie 1973/74 Milan prowadziło kilku szkoleniowców: Rocco, Maldini oraz Giovanni Trapattoni. Rossoneri nie grali jednak dobrze i zakończyli ligę na 7 miejscu, ponadto przegrali Superpuchar Europy (1:0 w Mediolanie i dotkliwe 6:0 w Amsterdamie) oraz finał Pucharu Zdobywców Pucharów w Rotterdamie 0:2 z Magdeburgiem.

21.png

Wzloty i spadek

W kolejnych sezonach brakowało w Milanie stabilizacji, a drużynę prowadzili m.in. Trapattoni, Gustavo Giagnoni, Paolo Barison, Giuseppe Marchiono. Milan zajmował 5., 3. i 10. miejsce, walcząc w pewnym momencie o utrzymanie w Serie A. Udało się jednak zdobyć wówczas Puchar Włoch po zwycięstwie 2:0 nad Interem.

Poprawa nastąpiła, gdy w sezonie 1977/78 posadę trenera ponownie objął Nils Liedholm, który zajął 4. miejsce, a w kolejnym sezonie sięgnął po dziesiąte mistrzostwo kraju w dorobku Milanu. Sezon ten był ostatnim w karierze Rivery, a Liedholma na stanowisku trenera zastąpić miał Massimo Giacomini. W sezonie 1979/80 Milan zajął w lidze trzecie miejsce, jednak w wyniku afery korupcyjnej zwanej Totonero Milan został razem z Lazio zdegradowany do Serie B, prezes Felice Colombo został zdyskwalifikowany, a trzech piłkarzy Milanu zawieszonych.

Milan już po pierwszym sezonie z Giacominim, a później Italo Galbiatim na ławce, powrócił do Serie A po wygraniu Serie B, jednak w sezonie 1981/82 pod wodzą Luigi Radice, Italo Galbiatiego i Francesco Zagattiego zajęli 14. miejsce i spadli do Serie B. W kolejnym sezonie pod wodzą Ilario Castagnera Milan wygrał zaplecze włoskiej ekstraklasy i wrócił do pierwszej ligi, jednak na powrót do czołówki musieli trochę poczekać, kończąc sezon 83/84 na 8. miejscu.

Drużynę po raz trzeci objął Nils Liedholm, który w pierwszym sezonie zajął siódme miejsce. Fotel prezesa Milanu przejął biznesmen i polityk Silvio Berlusconi, który odpędził widmo bankructwa. W sezonie 1986/87 Milan trenował na początku Liedholm, a później drużynę objał Fabio Capello, kończąc sezon na 5. miejscu. Po tym, jak dwukrotnie 1:0 Milan został pokonany w Pucharze Włoch przez drugoligową AC Parmę, która dopiero awansowała z Serie C, Silvio Berlusconi zaproponował nieznanemu szerzej trenerowi Parmy Arrigo Sacchiemu posadę trenera Milanu, co odmieniło nie tylko Mediolan, ale również włoską piłkę.

Wielki Milan Arrigo Sacchiego i Fabio Capello

23.png

W pierwszym sezonie pod wodzą Sacchiego Milan długo ścigał liderujące Napoli z Maradoną w składzie, ale po bezpośrednim meczu w Neapolu na kilka kolejek przed końcem, wygranym 2:3 przez Milan, Rossoneri odmienili losy sezonu i sięgnęli po mistrzowski tytuł. W kolejnym sezonie Sacchi zajął trzecie miejsce w ligowej tabeli za Interem i Napoli, ale udało mu się sięgnąć po Puchar Europy, pokonując w finale w Barcelonie Steuę Bukareszt 4:0. W 1989 roku całe podium Złotej Piłki zajęli piłkarze Milanu.

W sezonie 1989/90 Milan zakończył sezon ligowy pechowo na drugim miejscu po porażce w Weronie w przedostatniej kolejce, przegrywając również w finale Pucharu Włoch z Juventusem, jednak wygrali wszystko na arenie międzynarodowej: Superpuchar Europy z Barceloną, Puchar Interkontynentalny z kolumbijskim Nacional Medellin oraz Ligę Mistrzów po pokonaniu w Wiedniu 1:0 Benfiki Lizbona. Drugi raz z rzędu całe podium Złotej Piłki przypadło piłkarzom Milanu.

22.png

W czwartym sezonie Sacchiego na ławce trenerskiej Milan ponownie zdobył tytuł wicemistrza, ustępując Sampdorii Genua. Zdobyli jednak Superpuchar Europy z Sampdorią oraz Puchar Interkontynentalny z paragwajskim Club Olimpia Asuncion. Po tym sezonie Arrigo Sacchi odszedł z Milanu, a jego miejsce zajął w drugiej przygodzie z klubem Fabio Capello, który utrzymał świetną passę Rossonerich.

W sezonie 1991/92 Milan sięgnął po mistrzowski tytuł bez zaznania ligowej porażki. Wygrali również Superpuchar Włoch, a jedynej porażki zaznali w półfinale Pucharu Włoch z Juventusem. W kolejnym sezonie Capello wygrał drugie mistrzostwo z rzędu, dokładając do tego zwycięstwo w krajowym superpucharze. W finale Pucharu Europy zmierzyli się z Olympique Marsylia, przegrywając 0:1. Milan przez 58 ligowych spotkań był niepokonany od 26 stycznia 1991 do 21 marca 1993 roku.

W sezonie 1993/94 Capello wygrał z Milanem trzecie mistrzostwo z rzędu, ponadto podniósł Superpuchar Włoch oraz zwyciężył w Lidze Mistrzów, rozbijając w Atenach Barcelonę 4:0. Niestety na początku sezonu Milanowi nie udało się sięgnąć po Superpuchar Europy (przegrana z Parmą) oraz Puchar Interkontynentalny (porażka z brazylijskim Santosem), do których Milan awansował kosztem wykluczonej za korupcję we Francji Marsylii.

Kolejny sezon nie był tak udany jak poprzednie, a Capello musiał zadowolić się jedynie czwartym miejscem w Serie A oraz Superpucharem Europy po zwycięstwie nad Arsenalem, porażką z argentyńskim Velezem Sarsfield zakończyła się rywalizacja o Puchar Interkontynentalny.

Sezon 1995/96 był ostatnim sezonem Capello i Wielkiego Milanu, udało im się wygrać mistrzostwo Włoch, słabiej radząc sobie na arenie europejskiej. W kolejnych kilku przejściowych latach Milan nie odnosił już tak regularnych sukcesów.

26.png

Okres przejściowy końca lat 90. XX wieku

Na ławkę trenerską w 1996 roku wrócił Arrigo Sacchi, który musiał zastąpić fatalnie spisującego się Oscara Tabareza, ale Milan nadal spisywał się bardzo słabo i zajął dopiero 11. miejsce. Drużynę ponownie objął Capello, ale sytuacja nie uległa znaczącej poprawie, choć Milan był bliski zdobycia tytułu, przegrywając finał Pucharu Włoch z Lazio Rzym.

Alberto Zaccheroni, który dobrze spisywał się w Udinese, został nowym trenerem Milanu z marszu wygrał mistrzowski tytuł w sezonie 1998/99, jednak w kolejnych sezonach nie było już tak dobrze, a drużyna Zaccheroniego kończyła na trzecim i szóstym miejscu w lidze, bez sukcesów w Europie, a sezon 2000/01 kończył na ławce trenerskiej Cesare Maldini.

W sezonie 2001/2002 pierwszym trenerem został Turek Fatih Terim, który trenował wcześniej Fiorentinę, jednak wyniki nie były zadowalające i stanowisko trenera objął Carlo Ancelotti, kończąc sezon na czwartym miejscu, ale odmieniając oblicze Milanu.

Epoka Carlo Ancelottiego

24.png

W sezonie 2002/03, pierwszym pełnym z Ancelottim na ławce, Milan zajął trzecie miejsce w Serie A oraz wygrał po 26 latach Puchar Włoch oraz podniósł Puchar Europy po emocjonującym sezonie, m.in. wyeliminowaniu w historycznym półfinale rywali zza miedzy, czyli Interu Mediolan, w finale zaś po karnych pokonując Juventus Turyn, co pokazywało siłę włoskiej piłki w Europie.

Kolejny sezon to mistrzostwo Włoch ze sporą przewagą nad AS Romą oraz Superpuchar Europy wywalczony w pojedynku z FC Porto oraz bolesna porażka w dwumeczu Ligi Mistrzów z Deportivo La Coruna (4:1 u siebie i 0:4 na wyjeździe) oraz porażka w Pucharze Interkontynentalnym z argentyńskim Boca Juniors.

Następne dwa sezony we włoskiej piłce były naznaczone aferą Calciopoli, w wyniku którego mistrzostwo za sezon 2004/05 nie zostało przyznane, choć Milan zajął drugie miejsce za ukaranym degradacją Juventusem, a za sezon 2005/06 nagrodzono kosztem Juventusu Inter Mediolan. Ostatecznie zmniejszono Milanowi karę za ostatni z -44 na -30 punktów, co pozwoliło im zająć trzecie miejsce.

25.png

W 2005 roku Milan grał pamiętny finał Ligi Mistrzów w Stambule przeciwko Liverpoolowi i pomimo prowadzenia 3:0 po pierwszej połowie, doświadczeni piłkarze Ancelottiego pozwolili piłkarzom Beniteza doprowadzić do remisu, dogrywki oraz rzutów karnych, w których Jerzy Dudek pozbawił Włochów triumfu.

W sezonie 2006/07 Milan zajął czwarte miejsce w Serie A za Interem, Romą i Lazio, ale świetnie poradzili sobie w Lidze Europy, sięgając po swój ostatni międzynarodowy tytuł, wygrywając Puchar Ligi Mistrzów po rewanżu na Liverpoolu Sezon 2007/08 rozpoczęto sięgnięciem po Superpuchar Europy, pokonując Sevillę, później zdobywając również Klubowe Mistrzostwo Świata, ale sezon ligowy zakończono na piątym miejscu.

W ostatnim sezonie Carlo Ancelottiego na San Siro udało się piłkarzom Milanu zająć trzecie miejsce za Interem i Juventusem. Drużyna potrzebowała przebudowy i nowego pomysłu, a miejsce Ancelottiego na ławce trenerskiej objął Leonardo.

Ostatnie lata

28.png

Brazylijczyk Leonardo trenował AC Milan w sezonie 2009/10, w którym zajął trzecie miejsce w lidze i w wyniku konfliktu z zarządem opuścił biura Milanu, ale nie San Siro, bowiem został trenerem Interu. Jego miejsce zajął Massimiliano Allegri, który w prowadził Milan przez 3,5 sezonu, w pierwszym wygrywając ostatnie mistrzostwo Włoch w wykonaniu Rossonerich.

W kolejnym sezonie Milan uległ w lidze Juventusowi, a w Lidze Mistrzów odpadł z FC Barceloną, a drużyna przeszła znaczącą przebudowę i pokoleniową zmianę. W sezonie 2012/13 Allegri zajął z Milanem najniższy stopień podium, ponownie odpadł z Barceloną w Lidze Mistrzów.

W sezonie 2013/14 do kryzysu sportowego doszły również problemy instytucjonalne między Andreą Gallianim a Barbarą Berlusconi w kwestii zarządzania klubem i wizji rozwoju drużyny. W styczniu 2014 roku Allegriego zastąpił tymczasowo Mauro Tassotti, a później Clarence Seedorf, którego również zwolniono pod koniec sezonu.

W sezonie 2014/15 Milan objęła inna klubowa legenda, Filippo Inzaghi, który miał wyprowadzić klub z kryzysu, jednak pod jego wodzą Rossoneri zajęli 10. miejsce. Nowym trenerem wybrano Serba Sinisę Mihajlovicia, jednak kolejna rewolucja kadrowa nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, choć udało się zająć 7. miejsce w Serie A, a sytuacja klubu zaczęła się stabilizować, a promykiem nadziei na poprawę było osiągnięcie finału Pucharu Włoch, przegranego z Juventusem.

W sezonie 2016/17 doszło do poważnych zmian w Mediolanie, bowiem Silvio Berlusconi sprzedał Milan chińskiemu konsorcjum Sino-Europe Sports Investment Management Changxing, a Milan miał przejąć Li Yonghong, któremu pożyczki udzielił amerykański fundusz Elliott Management Corporation. Chiński właściciel nie wyrabiał się ze spłatami, w wyniku czego Elliot Managment stał się jedynym udziałowcem Milanu w 2018 roku.

W tym czasie trenerem Milanu był Vincenzo Montella, który przez 1,5 sezonu prowadził Rossonerich, zajmując w pierwszym sezonie 6. miejsce. Końcem 2017 roku Montella został zwolniony, a sezon dokańczał Gennaro Gattuso, pod wodzą którego Milan ponownie skończył sezon na szóstym miejscu i zakwalifikował się do Ligi Europy, jednak w wyniku Finansowego Fair Play UEFA wykluczyła Milan z tych rozgrywek.

W sezonie 2018/19 Gattuso starał się zająć miejsce w pierwszej czwórce premiującej awansem do Ligi Mistrzów, jednak Milan ostatecznie spadł na piąte miejsce, a Gattuso zrezygnował z funkcji, jego miejsce zajął zaś Marco Giampaolo z Sampdorii. Po słabym początku sezonu 2019/20 Giampaolo został zwolniony. Milan sięgnął po trenera Fiorentiny, Stefano Pioliego, który sprawuje swoją funkcję do chwili obecnej. Sezon przerwany pandemią Milan zakończył bardzo dobrą serią pod wodzą nowego trenera, ostatecznie zajmując 6. lokatę.

Sezon 2020/21 to powrót Milanu do włoskiej czołówki i wywalczenie wicemistrzostwa tuż za Interem, co pozwoliło drużynom z Mediolanu przerwać dominację Juventusu.

Sezon 2021/2022

1.png

Do sezonu AC Milan przystąpił po odbyciu okresu przygotowawczego, w czasie którego w meczach towarzyskich pokonali 5:0 Modenę, zremisowali 1:1 z Niceą oraz 0:0 z Valencią i Realem Madryt oraz pokonali 2:1 Panathinaikos.

Milan dobrze rozpoczął sezon ligowy, odnosząc trzy kolejne zwycięstwa: 0:1 na wyjeździe z Sampdorią oraz 4:1 z Cagliari i 2:0 z Lazio na własnym stadionie. Później przyszła wyjazdowa porażka z Liverpoolem w Lidze Mistrzów oraz remis 1:1 w Turynie z Juventusem oraz zwycięstwa w Mediolanie nad Venezią 2:0 oraz na wyjeździe w Spezii 1:2.

Drugim meczem grupowym w Lidze Mistrzów było podejmowanie na San Siro Atletico Madryt, które wygrało 1:2 i mocno skomplikowało Rossonerim możliwość awansu. Porażkę w Europie odbili sobie w Bolonii, gdzie pokonali rywali 2:4, a później zwyciężyli u siebie z 1:0 z Torino oraz na wyjeździe z AS Romą 1:2.

W Lidze Mistrzów na własnym stadionie podejmowali FC Porto, ale mecz zakończył się remisem 1:1, podobnie jak ligowe derby z Interem. Do obfitującego w bramki starcia doszło we Florencji, gdzie Fiorentina pokonała Milan 4:3. Po tym niepowodzeniu Milan dość nieoczekiwanie wygrał 0:1 wyjazdowe starcie Ligi Mistrzów z Atletico Madryt, jednak przegrał u siebie z nieprzewidywalnym Sassuolo 1:3. W kolejnych meczach wygrał 0:3 w Genui oraz u siebie 2:0 z zamykającą stawkę Salernitaną.

Po porażce domowej z Liverpoolem 1:2, zamykającej Milanowi perspektywę gry w Lidze Europy, Milan zgubił punkty remisując 1:1 w Udine oraz przegrał domowy mecz z Napoli, bardzo ważny w kontekście walki o mistrzostwo. Na szczęście przyszła seria ligowych zwycięstw: na wyjeździe 2:4 z Empoli, u siebie 3:1 z AS Romą oraz 0:3 w Wenecji.

W rywalizacji w Pucharze Włoch Inter odprawił w pierwszym meczu Genoę, wygrywając po dogrywce 3:1, po czym przegrał domowe spotkanie ze Spezią 1:2 oraz na własnym stadionie zremisował bezbramkowo z Juventusem. W ważnym derbowym meczu wygrał z Interem 1:2, czym zapewnił sobie pewną przewagę bezpośrednich spotkań w kontekście walki o mistrzostwo.

W ćwierćfinale Pucharu Włoch Milan pozbawił szans Lazio, wygrywając na San Siro 4:0, po czym również na własnym stadionie pokonał Sampdorię 1:0. Do utraty punktów doprowadził wyjazdowy remis 2:2 z walczącą o utrzymanie Salernitaną oraz 1:1 z niewygodnym Udinese.

W pierwszym półfinałowym starciu Pucharu Włoch z Interem padł bezbramkowy remis, po którym Milan udał się do Neapolu, skąd wywiózł bardzo ważne ligowe zwycięstwo 0:1. Takim samym rezultatem kończył domowe zwycięstwo z Empoli oraz wyjazdowe w Cagliari. Pomimo znaczącej przewagi, nie potrafił zdobyć bramki w Turynie, remisując 0:0 z Torino, następnie zaś Rossoneri wygrali u siebie 2:0 z Genoą.

Rewanżowe starcie z Interem zakończyło się klęską 3:0 i awansem do finału lokalnego rywala. Po tej porażce drużyna zareagowała dwoma ważnymi zwycięstwami: najpierw 1:2 z Lazio w Rzymie, później 1:0 z Fiorentiną na San Siro.

Przed Milanem 3 kolejki dzielące ich od 19-stego mistrzostwa Włoch. 8 maja wyjazdowe starcie z Hellasem Verona, 15 maja pojedynek na San Siro z Atalantą Bergamo i na zakończenie sezonu wyjazd do Sassuolo 22 maja, więc rywale wymagający i nieprzewidywalni. Czy Milan podoła wyzwaniu i wyprzedzi Inter w walce o scudetto?

Tabele:

AC Milan przewodzi ligowej stawce w walce o mistrzostwo Włoch, o dwa punkty wyprzedzając lokalnego rywala Inter Mediolan, więc walka o tytuł będzie zacięta do samego końca. Rossoneri pochwalić się mogą dopiero piątą najlepszą ofensywą razem z Hellasem Veroną, zdobywając 61 bramek (średnio 1,74 strzelonego gola na mecz) oraz drugą najlepszą defensywą ligi, tracąc 30 bramek (średnio 0,86 straconego gola na mecz).

tabela 1.png

W statystyce meczów domowych Milan okupuje drugą pozycję za Interem, który na San Siro rozegrał jeden mecz mniej. Milan na własnym boisku nie notuje wysokich wyników, strzelając zaledwie 26 goli, ale tracąc tylko 12 bramek (średnio 2,11 gola na mecz).

tabela 2.png

Nieco bardziej imponująco wyglądają wyjazdowe statystyki Milanu, bowiem przewodzą tabeli wyjazdowej, notując też na stadionach rywali okazalsze wyniki: strzelili 35 bramek i stracili 18 (średnio 3,12 gola na mecz).

tabela 3.png

W tabeli grupy B tego sezonu Ligi Mistrzów AC Milan zajął ostatnie miejsce za Liverpoolem, Atletico Madryt i Porto, zdobywając 4 punkty.

Kadra:

Podstawowym bramkarzem AC Milan jest Mike Maignan (36 meczów, 17 czystych kont, 31 puszczonych bramek, 3270 minut), a jego zmiennikiem jest Ciprian Tatarusanu (9 m/810 min), który 2 razy zachował czyste konto i puścił 12 bramek.

Liderem linii defensywy pozostaje lewy obrońca Theo Hernandez (38 m/3283 min), który zdobył 4 gole i zanotował 9 asyst. Wspierają go na środku obrony Alessio Romagnoli (25 m/1905 min) z jednym golem i asystą czy Fikayo Tomori (37 m/3095 min) z jednym golem. Na prawej obronie występuje zaś Alessandro Florenzi (27 m/1392 min) z 1 golem oraz Davide Calabria (30 m/2340 min) z 2 golami i 3 asystami, a ważną rolę w zespole pełni również Pierre Kalulu (34 m/2247 min) z 1 golem i 3 asystami, który występował w tym sezonie często zarówno na prawej flance jak i w środku defensywy. Mniej występów z powodu kontuzji zanotował w tym sezonie m.in. doświadczony Simon Kjaer.

11.png

W linii pomocy prym wiedzie defensywny duet Frank Kessie (36 m/2630 min) z 6 golami i 1 asystą oraz Sandro Tonali (42 m/2951 min) z 3 golami i 3 asystami. Wspomagani są w ofensywie przez Brahima Diaza (39 m/2420 min), który strzelił 4 gole i zanotował 4 asysty oraz występujących na prawym skrzydle Alexisa Saelmaekersa (43 m/2292 min) z 2 golami i 3 asystami oraz Juniora Messiasa (30 m/1685 min), który zdobył 6 goli. Skład uzupełniają tacy gracze jak Ismael Bennacer (37 m/2007 min) z 2 golami i asystą oraz Rade Krunić (32 m/1590 min), który zanotował 1 ostatnie podanie. Mniejszą rolę odgrywają tacy piłkarze jak Tiemoue Bakayoko czy młody Daniel Maldini.

13.png

W ofensywie brylują Rafael Leao (39 m/2937 min), który zdobył 13 goli i 7 asyst oraz Olivier Giroud (35 m/2332 min), który zanotował 12 bramek i 4 asysty. Wspierani są przez borykającego się z kontuzjami Zlatana Ibrahimovicia (25 m/1143 min) z 8 golami i 3 asystami oraz Ante Rebiciem (27 m/1042 min), który zdobył 3 gole i 2 asysty.

10.png

Podsumowanie:

AC Milan po latach posuchy ponownie znalazł się w czołówce ligi, sięgając w poprzednim sezonie po wicemistrzostwo Włoch. W tym sezonie na 3 kolejki przed końcem przewodzą stawce i mają wielkie ambicje sięgnąć po trofeum, zaś potencjalne przejęcie przez nowego inwestora może dać drużynie zarówno impuls jak i transfery nowych zawodników, którzy podniosą poziom rywalizacji w drużynie.