Diamentowy Przegląd Klubowy - Arsenal Londyn

Arsenal Londyn jest jednym z najbardziej utytułowanych i rozpoznawalnych na świecie angielskich klubów, choć w ostatnich latach nie może pochwalić się wielkimi sukcesami, z trudem utrzymując się w ligowej Bix Six. Jak wygląda sylwetka i historia klubu oraz jego dyspozycja w tym sezonie?

24.png

Podstawowe informacje

Pełna nazwa: Arsenal Football Club

Przydomki: The Gunners (Kanonierzy)

Barwy: czerwono-białe

Data założenia: 1886 r.

Założyciele: pracownicy zakładów zbrojeniowych Royal Arsenal m.in. David Danskin

Stadion: Manor Ground (1888-1890, 1893-1913), Invicta Ground (1890-1893), Highbury (1913-2006), Emirates Stadium (od 2006 roku)

Właściciel: Kroenke Sports & Entertainment, w skład zarządu Arsenalu wchodzą m.in. lord Philip Charles Harris oraz Stan i Josh Kroenke

Dyrektor generalny: Vinai Venkatesham

Trener: Mikel Arteta

Najwięcej występów: David O'Leary (722)

Najwięcej bramek: Thierry Henry (228)

Rzut oka na historię

Arsenal Londyn jest jednym z najbardziej utytułowanych angielskich klubów, który od blisko stu lat znajduje się w ligowej czołówce. Drużyna Kanonierów pochwalić się może zdobyciem:

13 mistrzostw Anglii: 1931, 1933, 1934, 1935, 1938, 1948, 1953, 1971, 1989, 1991, 1998, 2002, 2004.

14 Pucharów Anglii: 1930, 1936, 1950, 1971, 1979, 1993, 1998, 2002, 2003, 2005, 2014, 2015, 2017, 2020.

16 Superpucharów Anglii: 1930, 1931, 1933, 1934, 1938, 1948, 1953, 1991, 1998, 1999, 2002, 2004, 2014, 2015, 2017, 2020.

2 Puchary Ligi Angielskiej: 1987, 1993.

1 Pucharu Zdobywców Pucharów: 1994.

1 Pucharu Miast Targowych: 1970.

Arsenal może pochwalić się bardzo dobrymi wynikami na arenie piłki angielskiej (3. miejsce w liczbie zdobytych mistrzostw, 1. miejsce w liczbie zdobytych Pucharów Anglii oraz 2 miejsce Tarcz Wspólnoty), jednak słabiej radzili sobie na arenie międzynarodowej, przegrywając 7 finałów w różnych europejskich turniejach.

12.png

Początki Arsenalu Londyn

Klub piłkarski powstał w październiku 1886 roku z inicjatywy Szkota Davida Danskina i kilkunastu jego współpracowników z zakładów zbrojeniowych Royal Arsenal w Woolwich. Drużyna została nazwana Dial Square na cześć zegara słonecznego w kompleksie produkującym amunicję. Dial Square zagrał swój pierwszy mecz 11 grudnia 1886 przeciwko Eastern Wanderers i wygrał 6:0. Na początku 1887 roku klub zmienił nazwę na Royal Arsenal i początkowo grał w parku Plumstead Common w południowo-wschodnim Londynie. Wkrótce przeniesiono się na nieodległy Manor Ground z trzyletnią przerwą, podczas której grano na większym Invicta Ground po przeciwległej stronie ulicy, posiadającym trybunę i szatnię.

13.png

W 1891 roku Royal Arsenal stał się pierwszym londyńskim klubem, który przeszedł na zawodowstwo, zmieniono również nazwę na Woolwich Arsenal. W 1893 roku, jako pierwszy klub z południowej Anglii, dołączył do Football League i rozpoczął rywalizację w Second Division, pod wodzą Harry’ego Bradshawa awansując w 1904 roku do First Division. Drużynę później obejmowali Szkoci Phil Kelso i George Morell.

Z powodu niekorzystnej lokalizacji i kłopotów finansowych wśród pracowników zbrojeniowych, frekwencja na trybunach spadała, a klub znalazł się na granicy bankructwa. W 1910 roku został przejęty przez biznesmenów Henry’ego Norrisa i Williama Halla. W 1913 roku, po spadku do Second Division, klub przeniósł się na Arsenal Stadion w Highbury w północnym Londynie. Do zmiany stadionu doszło m.in. w wyniku podpalenia trybuny przez protestujące sufrażystki. W 1914 roku klub zmienił nazwę na Arsenal. W latach 1916-1919 przerwano rozgrywki piłkarskie ze względu na I wojnę światową.

16.png

Arsenal przed II Wojną Światową

W 1919 Football League kontrowersyjnie głosowało za awansem Arsenalu, zamiast zdegradowanego lokalnego rywala Tottenhamu Hotspur, do nowo powiększonej do 22 klubów First Division, mimo że Arsenal zajął dopiero piąte miejsce w ostatnim przedwojennym sezonie. Rozgrywając mecze pierwszoligowe na nowym stadionie, Arsenal zaczął odbudowywać się finansowo na tyle, że z czasem zaczął być nazywany „Bank of England club”.

W 1925 roku Arsenal objął trener Herbert Chapman, który dopiero co wygrał dwa z rzędu mistrzostwa Anglii z Huddersfield Town. Chapman zrewolucjonizował grę Arsenalu, wprowadzając nową taktykę 3-2-2-3 (nazywaną również W/M) dostosowaną do nowych przepisów o spalonym na wskutek sugestii wychowanka Arsenalu Charliego Bunchana, który wrócił do klubu w tym samym roku po sukcesach w Sunderlandzie. W pierwszym sezonie sięgnęli po wicemistrzostwo, jednak kolejne sezony nie były udane. Po przegranym finale Pucharu Anglii z Cardiff, Chapman postanowił wzmocnić skład, a do Arsenalu dołączyli m.in. Alex James, David Jack, Edris Hapgood czy Cliff Bastin.

18.png

W 1930 roku Arsenal sięgnął po pierwsze trofeum, zwyciężając w finale Pucharu Anglii 2:0 nad Huddersfield. Rok później Arsenal Chapmana zdobył swoje premierowe mistrzostwo Anglii, a jego zawodnicy w drodze po tytuł zdobyli 127 goli, co do dziś jest rekordem klubu. W następnym sezonie zespół zajął drugie miejsce za Evertonem i przegrał w finale Pucharu Anglii z Newcastle United 1:2. W sezonie 1932/33 Arsenal sięgnął po drugi mistrzowski tytuł, w pokonanym polu pozostawiając Aston Villę i Sheffield Wednesday.

Herbert Chapman zmarł zimą 1934 roku na zapalenie płuc. Za jego kadencji Arsenal wskoczył do angielskiej elity, pobliską stację metra przemianowano z „Gillespie Road” na „Arsenal”, ukończono pierwszą z dwóch wystawnych trybun wyposażonych w jedne z pierwszych reflektorów na angielskich boiskach. Ponadto zmodernizował wygląd koszulek Arsenalu, dodając białe rękawy i numery. Mistrzowski sezon Arsenalu dokończył na ławce trenerskiej Joe Shaw.

14.png

Rolę menadżera w sezonie 1934/35 objął George Allison, który bardziej skupiał się na zarządzaniu klubem, a prowadzenie drużyny oddając w ręce Joe Shawa i Toma Whitttakera. Drużyna Kanonierów wygrała trzecie mistrzostwo Anglii z rzędu, a Ted Drake został pierwszym królem strzelców w historii klubu, zdobywając rekordowe 42 bramki w 41 meczach sezonu.

Kolejny sezon nie był tak udany, a Arsenalu zabrakło na ligowym podium, ale Kanonierzy wygrali 1:0 finał Pucharu Anglii z Sheffield United. W kolejnym sezonie zajęli trzecie miejsce w lidze, za Manchesterem City i Charlton Athletic. Ostatni przed wybuchem wojny tytuł mistrzowski zdobyli w sezonie 1937/38. W latach 1939-1946 rozgrywki piłkarskie zostały zawieszone.

15.png

Kanonierzy po II Wojnie Światowej

W czasie wojny na stadionie Highbury mieściło się Centrum Obrony Przeciwlotniczej. Stadion na przestrzeni kilku lat był bombardowany podczas niemieckich nalotów na Londyn, m.in trybuna North Bank spłonęła w 1941 roku W czasie wojny, choć oficjalne rozgrywki piłkarskie były zawieszone, londyńskie kluby rywalizowały na szczeblu regionalnym, a Arsenal sięgał po tytuły mistrzowskie Ligi Południowej A oraz Ligi Londynu. W czasie wojny zginęło dziewięciu graczy Arsenalu (najwięcej w najwyższej klasie rozgrywkowej), a kilku innych zakończyło kariery, toteż powojenną drużynę czekała reorganizacja.

Po wznowieniu pierwszoligowych rozgrywek Arsenal skończył sezon na 13 miejscu, a Allisona w roli menadżera zastąpił Tom Whittaker, który wygrał w swoim pierwszym sezonie mistrzostwo kraju, a królem strzelców z 33 bramkami został Ronald Rooke. Ważnym ogniwem drużyny Whittakera był sprowadzony z Evertonu Joe Mercer, który z marszu przejął kapitańską opaskę. W 1950 roku Arsenal sięgnął po Puchar Anglii po zwycięstwie nad Liverpoolem.

W kolejnym roku Arsenal był bliski dubletu, jednak przegrał dwa ostatnie mecze i skończył 4 punkty za Manchesterem United, a z Tottenhamem przegrywając bilansem bramkowym. Natomiast w finale Pucharu Anglii z Newcastle przegrali 1:0, kończąc mecz w 7 z powodu kontuzji. W sezonie 1952/53 ponownie zdobył mistrzostwo dzięki lepszemu bilansowi bramek niż pochwalić się mogło Preston. Jak się później okazało, był to ostatni sukces klubu aż do lat 70. XX wieku.

19.png

Kryzys lat 50. i 60.

W kolejnych dwóch sezonach po mistrzostwie drużyna Whittakera kończyła rozgrywki w środku tabeli, w sezonie 1955/56 zbliżając się do czołówki i zajmując 5. miejsce. Toma Whittakera, który zmarł na zawał w październiku 1956 roku zastąpił Jack Craystone, który w swoim pierwszym sezonie utrzymał 5. miejsce, ale w drugim zajął dopiero 12. pozycję i pożegnano się z nim.

Nowy trener George Swindin rozpoczął przygodę z Arsenalem od obiecującego trzeciego miejsca w sezonie 1958/59 za Wolverhampton i Manchesterem United, ale w kolejnych sezonach Arsenal powrócił do ligowego środka, zajmując 13., 11. i 10. miejsce.

Zarząd Arsenalu postawił na byłego kapitana reprezentacji Anglii Billy’ego Wrighta, który od 1960 roku prowadził angielską kadrę młodzieżową i nie miał doświadczenia w roli menadżera klubu. Wright rozpoczął przygodę od zajęcia 7. miejsca w lidze, jednak w kolejnych sezonach klub stopniowo spisywał się coraz gorzej, zajmując 8., 13. i 14. miejsce w tabeli. Włodarze klubu postanowili dokonać kolejnego odważnego ruchu i nowym menadżerem został Bertram Mee, który pracował w klubie jako fizjoterapeuta.

20.png

Powrót do czołówki

Do drużyny sprowadzono nowych graczy takich jak George Graham czy Bob McNab, a wśród młodzieży wypłynęli Charlie George, John Radford Pat Rice czy Ray Kennedy, wskutek czego Arsenal zaczął wracać na dobre tory, docierając do finałów Pucharu Ligi w 1968 i 1969 roku, w których musiał uznawać wyższość rywali. W lidze Bertie Mee zajmował 7., 9. i 4. miejsce. W następnym sezonie, pomimo zajęcia dopiero 12. miejsca w ligowej tabeli, Arsenal osiągnął pierwszy międzynarodowy sukces, wygrywając w dwumeczu 4:3 z Anderlechtem Bruksela Puchar Miast Targowych.

W sezonie 1970/71 Arsenal sięgnął po swój pierwszy dublet, wygrywając ligę angielską oraz zdobywając Puchar Anglii, pięć dni po zapewnieniu sobie mistrzostwa po zwycięstwie nad Tottenhamem ogrywając w finale 2:1 Liverpool. Kolejny sezon Kanonierów nie był tak udany, bowiem Arsenal zajął 5. miejsce, a w finale Pucharu Anglii przegrał z Leeds.

Rok później drużyna Bertiego Mee sięgnęła po wicemistrzostwo, 3 punkty za Liverpoolem. Następne lata były dużo słabsze, bowiem w sezonie 1973/74 Arsenal zajął miejsce 10, rok później 16., a dwa lata później kończył ligowe zmagania na dopiero 17. miejscu, 6 punktów nad strefą spadkową. Nowym trenerem został wówczas 34-letni Terry Neil, najmłodszy trener w powojennej historii Arsenalu, który po odejściu w 1970 z drużyny Arsenalu po rozegraniu ponad 240 spotkań, został grającym trenerem Hull City.

Kanonierzy pod wodzą Terry’ego Neila poprawili swoją dyspozycję, notując regularne sezony kończone w górnej połowie tabeli. Kadencja Neila trwała w latach 1976-1983, a Arsenal zajmował kolejno 8., 5., 7., 4., 3. i 5. miejsce w lidze, ponadto trzykrotnie z rzędu grali w finale Pucharu Ligi, przegrywając 1978 i 1980 oraz wygrywając 3:2 nad Manchesterem United w 1979 roku. W sezonie 1979/1980 Arsenal po zwycięstwie w półfinałowym meczu z Juventusem awansował do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. W finale londyński zespół przegrał po serii rzutów karnych z Valencią.

W grudniu 1983 roku Neill został zwolniony i zakończył karierę w wieku 41 lat, a jego miejsce zajął Don Howe, który sprowadził do zespołu m.in. Tony’ego Adamsa, Davida Rocastle oraz Nialla Quinna. Howe zakończył sezon na 10. miejscu, później radząc sobie nieco lepiej, bo zajmując 6. i dwukrotnie 7 miejsce. Sezon 1985/86 kończył na ławce trenerskiej Steve Burtenshaw, a na kolejny sezon zatrudniono Georga Grahama, który na Highbury został na 9 lat.

21.png

Epoka Georga Grahama

Wraz z objęciem funkcji menedżera przez George’a Grahama rozpoczął się dla Arsenalu okres sukcesów, ale też drwin ze strony kibiców innych klubów ze względu na defensywny styl drużyny Grahama stawiającego duży nacisk na pułapki ofsajdowe i twardą obronę. Dzięki żelaznej konsekwencji w utrzymywaniu takiego stylu klub zawdzięcza sześć trofeów w ciągu następnych ośmiu lat.

Graham wygrał z Arsenalem w swoim pierwszym sezonie Puchar Ligi i zajął 4. miejsce w lidze. W sezonie 1987/88 Kanonierzy zajęli 6. miejsce., a prawdziwy sukces przyszedł rok później, gdy w 1989 roku wygrali mistrzowski tytuł dzięki lepszemu bilansowi niż Liverpool, osiągając go w dramatycznych okolicznościach ostatniego meczu w sezonie. Nie udało im się powtórzyć tego wyniku rok później, ale w 1991 roku ponownie sięgnęli po swój 10 mistrzowski tytuł, w pokonanym polu ponownie zostawiając Liverpool.

W sezonie 1991/92 Graham ponownie zajął 4. miejsce, a w 1993 roku, pierwszym po reorganizacji rozgrywek i utworzeniu Premier League, dopiero 10. miejsce, jednak wygrał Puchar Anglii i Puchar Lig. W sezonie 1993/94 The Gunners zajęli 4. miejsce w lidze, ale wygrali w Kopenhadze z faworyzowaną Parmą 2:0 finał Pucharu Zdobywców Pucharów. W ostatnim sezonie Grahama na ławce trenerskiej Arsenalu drużyna radziła sobie słabo, kończąc rozgrywki na 12. pozycji. Graham odszedł z klubu w lutym 1995 r. po tym, jak ujawniono, że przyjął 425 tys. funtów od norweskiego agenta Rune Hauge za podpisanie kontraktu z jego podopiecznymi – Palem Lydersenem i Johnem Jensenem. Sezon dokończył Stuart Houston, dochodząc do finału Pucharu Zdobywców Pucharów przegranego 2:1 z Realem Saragossa w Paryżu.

W sezonie 1995–1996 zespół przejął Bruce Rioch. Początkowo nadzieję na dalsze sukcesy dało podpisanie kontraktów z Dennisem Bergkampem i Davidem Plattem, jednak drużyna przeżywała wewnętrzny kryzys, a piłkarze nie dogadywali się ze sobą. Ostatecznie zespół Riocha zakończył rozgrywki na 5. miejscu, a Szkot został zwolniony tuż przed startem kolejnego sezonu. Nastała era Arsene Wengera.

22.png

Era Arsene Wengera – dekada sukcesów

Arsene Wenger przybył do Anglii z japońskiego klubu Nagoya, wcześniej z powodzeniem prowadząc AS Monaco. Kanonierzy pod wodzą Francuza otworzyli się mocno na międzynarodowy skład i nowoczesną taktykę oraz nowatorskie metody szkoleniowe stopniowo wprowadzane przez pierwszego w historii Arsenalu trenera spoza Wysp Brytyjskich. Do składu dołączyli m.in. Patrick Vieira oraz Nicolas Anelka, a odeszli John Hartson, Steve Morrow, Paul Dichov. Pierwszy sezon Wenge zakończył na 3. miejscu, rozpoczynając 20-lecie, w którym Arsenal nie wypadał poza czołową czwórkę Premier League.

W sezonie 1997/98 Arsenal Londyn wzmocnili m.in. Marc Overmars i Emmanuel Petit, zaś pozbyto się Paula Mersona, Matthew Rose’a czy Paula Shawa. Do regularnej gry wrócili m.in. liderzy zespołu Grahama jak Tony Adams czy Lee Dixon. Klub sięgnął po dublet, wygrywając ligę punkt przed Manchesterem United oraz zwyciężając w finale Pucharu Anglii 2:0 nad Newcastle. Kolejne trzy sezony Arsenal kończył na drugim miejscu za Manchesterem United.

W sezonie 1998/99 przybyli m.in. Nwankwo Kanu, Kaba Diawara czy Freddie Ljungberg, zaś odszedł Ian Wright. Kanonierzy zdobyli tytuł wicemistrzowski zaledwie o punkt za Czerwonymi Diabłami. W sezonie 1999/2000 do zespołu dołączyli m.in. Thiery Henry czy Davor Suker, a odeszli Nicolas Anelka i Kaba Diawara, a do mistrza z Manchesteru zabrakło Arsenalowi aż 18 punktów, ponadto przegrali w karnych finał Pucharu UEFA z Galatasaray Stambuł. W sezonie 2000/01 do Barcelony odeszli Overmars i Petit, a ich miejsce zajęli m.in. Sylvain Wiltord czy Robert Pires. Kanonierzy skończyli sezon z 10-punktową stratą do mistrza, przegrali również finał Pucharu Anglii 2:1 z Liverpoolem.

Przed sezonem 2001/02 do składu dołączyli Giovani van Bronckhorst, Edu Gaspar czy młody Kolo Toure, zaś opuścili drużynę Nelson Vivas i Sylvinho, a Wenger sięgnął po swój drugi dublet, bowiem Kanonierzy wygrali Premier League 7 punktów przed Liverpoolem, zaś w finale Pucharu Anglii pokonali 2:0 Chelsea Londyn.

W sezonie 2002/03 wzmocnili m.in. Gilberto Silva i Pascal Cygan, zaś kariery zakończyli Tony Adams i Lee Dixon, natomiast Arsenal zajął drugie miejsce pięć punktów za Manchesterem United, ale sięgnął po drugi z rzędu Puchar Anglii po zwycięstwie 1:0 nad Southampton.

23.png

Sezon 2003/2004 zapisał się złotymi zgłoskami w historii klubu, a tamta drużyna Arsenalu została nazwana „The Invincibles”, ponieważ sięgnęła po tytuł mistrzowski bez zaznania porażki (26 zwycięstw i 12 remisów), 11 punktów nad drugą Chelsea. Do składu dołączyli wtedy m.in. Jose Antonio Reyes, Philippe Senderos, Jens Lehman czy Gael Clichy.

Niestety Arsenalowi nie udało się powtórzyć tego sukcesu w sezonie 2004/05, choć wzmocniono skład Manuelem Almunią, Robinem van Persim, Emmanuelem Eboue czy Mathieu Flaminim. Arsenal skończył sezon na drugim miejscu, 12 punktów za Chelsea. Sięgnął jednak w tym sezonie po Puchar Anglii, wygrywając w karnych finał z Manchesterem United i było to ostatnie trofeum aż do 2014 roku.

Era Arsene Wengera – dekada bez trofeów

Emirates i Highbury.jpg

Sezon 2005/06 był ostatnim, w którym Arsenal grał na Highbury, bowiem w przygotowaniu od 2000 roku był nowy, położony kilkaset metrów obok stadion. Do Kanonierów dołączyli m.in. Aleksandr Hleb, Theo Walcott czy Emmanuel Adebayor. Arsenal zakończył ligowy sezon na 4. Miejscu, najsłabszym w dotychczasowej kadencji Wengera, tracąc do mistrzowskiej Chelsea aż 24 punkty. W lidze rozpoczęła się „klątwa czwartego miejsca”, ale w końcu udało się Kanonierom awansować do finału Ligi Mistrzów. W Paryżu, pomimo prowadzenia po bramce Sola Cambella, drużyna Wengera przegrała 2:1 z Barceloną Franka Rijkarda, a klub nie potrafił sięgnąć po żadne trofea w najbliższych latach.

W sezonie 2006/07, pierwszym na stadionie Emirates przy Ashburton Grove, dołączyli do składu Thomas Rosicky, Denilson czy William Gallas, zaś odeszli z drużyny Ashley Cole, Pascal Cygan, Sebastian Larsson czy Robert Pires, a z drużyną na jakiś czas pożegnał się też Sol Cambell, zaś Arsenal zajął 4. miejsce, 21 punktów za Manchesterem United.

Kolejny sezon był nieco lepszy, bowiem Arsenal zajął 3. miejsce, tracąc do Czerwonych Diabłów zaledwie 4 punkty. W składzie wówczas pojawili się m.in. Eduardo, Backary Sagna, Łukasz Fabiański czy Nicklas Bendtner, zaś odeszli Reyes, Ljungberg czy Lassane Diarra. Największą stratą zaś było odejście do Barcelony Thierry’ego Henry, najskuteczniejszego napastnika w historii klubu, który 4-krotnie sięgał po koronę króla strzelców Premier League.

W sezonie 2008/09 powitano Andrija Arshavina, Samira Nasriego czy Aarona Ramseya, a pożegnano Hleba, Gilberto Silvę czy Lehmana. Klub wrócił na czwartą pozycję w ligowej tabeli ze stratą 18 punktów do Manchesteru United. W kolejnym sezonie udało się wskoczyć na ligowe podium, bowiem Kanonierzy 11 punktów za Chelsea skończyli sezon na trzecim miejscu. W następnym roku na Emirates zawitał Laurent Kościelny, zaś pozbyto się Eduardo, Silvestra, Gallasa czy ostatecznie pożegnano Sola Cambella, a Arsenal Londyn osiągnął 4. miejsce w Premier League.

Kolejne dwa sezony przyniosły znaczące przetasowania kadrowe. W sezonie 2011/12 przybyli Alex Oxlade-Chamberlaine, Mikel Arteta, Gervinho, Per Mertesacker czy Andre Santos, ponieważ klub opuścili Cesc Fabregas, Samir Nasri, Gael Clichy czy Emmanuel Eboue. Arsenal znalazł się na 3. miejscu, lecz do mistrzowskiego Manchesteru City stracił 19 punktów. Sezon 2012/13 to pożegnanie takich piłkarzy jak Robin van Persie czy Alex Song i Carlos Vela, natomiast przybyli Santi Cazorla, Lukas Podolski, Olivier Giroud i Nacho Monreal, nie przyniosło to jednak wielkich sukcesów, a Arsenal znów oglądał plecy rywali tuż poza podium.

W sezonie 2013/2014 do Londynu przybył Mesut Ozil, a do klubowej gabloty ponownie zaczęły trafiać trofea. W 2014 roku Kanonierzy wygrali Puchar Anglii (3:2 z Hull City) oraz sięgnęli po Tarczę Wspólnoty, ligę kończąc na czwartym miejscu 7 punktów za The Citizens. W sezonie 2014/15 nastąpiła kolejna rewolucja kadrowa: do składu dołączyli Alexis Sanchez, Calum Chambers, Danny Welbeck, Mathieu Debuchy czy Gabriel Paulista, zaś opuścili Emirates Stadium Vermaelen, Djourou, Sagna, Bendtner czy Fabiański. Wengerowi udało się powtórzyć wynik z poprzedniego sezonu, sięgając po Superpuchar Anglii oraz wygrywając finał Pucharu Anglii 4:0 z Aston Villą, w lidze 12 punktów za Chelsea zajmując trzecie miejsce.

Sezon 2015/16 był najlepszym sezonem ligowym od lat, bowiem Arsenal zakończył go na drugim miejscu, mistrzostwo przerywając dziesięcioma punktami z fenomenalnym wówczas Leicester City, które przełamało monopol drużyn z Londynu i Manchesteru na tytuł w Premier League, bowiem poprzednią drużyną nie pochodzącą z tych dwóch miast, która wygrała ligę angielską, było Blackburn Rovers w 1995 roku. Zbliżał się jednak powoli kres Arsene Wengera na trenerskiej ławce Arsenalu, a zniecierpliwieni kibice niejednokrotnie nawoływali do dymisji sloganem „Wenger out”.

W sezonie 2016/17 do Londynu przybyli Granit Xhaka, Shkodran Mustafi, Lucas Perez czy Rob Holding, jednak nie pomogło to w zajęciu wysokiego miejsca w lidze. Arsenal zakończył sezon na najsłabszym w epoce Wengera, piątym miejscu. Wygrali jednak Puchar Anglii i Tarczę Wspólnoty w 2017 roku.

Ostatnim sezonem Francuza jako menadżera Arsenalu był sezon 2017/18, w którym przybyli Pierre-Emerick Aubameyang, Alexander Lacazette czy Henrik Mkhitaryan, a z Emirates pożegnali się Oxlade-Chamberlain, Sanchez, Walcott, Szczęsny, Giroud, Coquelin, Gabriel Paulista czy Lucas Perez. Arsenalu zajął 6. miejsce w Premier League, tracąc do Manchesteru City aż 37 punktów. W maju 2018 roku Arsene Wenger zrezygnował z prowadzenia drużyny, a na jego następcę wytypowano Unaia Emery’ego.

Arsene Wenger spędził w Londynie 22 sezony, rozgrywając 1235 meczów , z których 707 wygrał, 280 zremisował i przegrał 248. Jego drużyna strzeliła 2156 bramek i straciła 1147. Francuz może pochwalić się najwyższym procentem wygranych spotkań wśród trenerów Arsenalu, którzy rozegrali przynajmniej jeden sezon.

Emirates_Stadium_-_East_side_-_Composite.jpg

Ostatnie lata pod wodzą Emery’ego i Artety

Unai Emery największe sukcesy święcił z Sevillą, natomiast z PSG nie radził sobie już tak dobrze. Przychodząc do Arsenalu w sezonie 2018/19 sprowadził takich zawodników jak Lucas Torreira, Bernd Leno, Sokratis czy Stephan Lichsteiner, któremu skończył się kontrakt z Juventusem. Pozbyto się m.in. Jacka Wilshera czy Santiego Cazorli, którego trapiły kontuzje. Arsenal zajął w lidze piąte miejsce, natomiast w Lidze Europy wystąpił w finale, przegrywając z Chelsea 4:1.

Przed sezonem 2019/20 nastąpiła poważna reorganizacja składu: przybyli Nicolas Pepe, William Saliba, Kieran Tierney, David Luiz oraz Gabriel Martinelli, odeszli zaś Alex Iwobi, Laurent Kościelny, David Ospina, Aaron Ramsey, Danny Welbeck oraz Stephan Lichsteiner, a Petr Cech zakończył karierę. Sezon zaczął się słabo, a po serii 7 meczów bez zwycięstwa w listopadzie 2019 roku Unai Emery został zwolniony. Tymczasowo zastąpił go Freddie Ljungberg, który poprowadził drużynę w 6 meczach.

Arteta_35.jpg

W grudniu 2019 roku funkcję trenera objął kolejny były zawodnik Arsenalu, dotychczas pracujący w sztabie trenerskim Manchesteru City Mikel Arteta. Kanonierzy zakończyli sezon na najsłabszym od ponad ćwierć wieku miejscu 8, tracąc do mistrzowskiej drużyny Liverpoolu aż 43 punkty. Udało się jednak wygrać czternasty Puchar Anglii w historii, pokonując 2:1 Chelsea Londyn, co okazało się przepustką do udziału w Lidze Europy.

Przed sezonem 2020/21 ściągnięto Thomasa Parteya, Gabriela Magalhaesa, Williana oraz Cedrica Soaresa, a pożegnano Emiliano Martineza, Mkhitaryana, Mustafiego, Ozila czy Sokratisa. Kanonierzy wygrali w 2020 roku Tarczę Wspólnoty, jednak w lidze zajęli ponownie ósme miejsce i pierwszy raz od 26 lat nie zakwalifikowali się do europejskich pucharów.

BLOG-GRAFIKI.png

Sezon 2021/2022

Mikel Arteta został na stanowisku menadżera, a do Londynu przybyli m.in. Ben White, Aaron Ramsdale, Takehiro Tomiyasu, Albert Sambi Lokonga, Nuno Tavares czy wykupiony po wcześniejszym półrocznym wypożyczeniu Martin Odegaard. Pozbyto się m.in. Joe Willocka czy Williana.

W ramach przygotowań do sezonu Arsenal rozegrał 6 spotkań: porażka 2:1 z Hibernians, remis 2:2 z Rangersami, zwycięstwa 4:1 z Millwall i Watfordem oraz porażki 1:2 z Chelsea oraz 1:0 z Tottenhamem. Końcówka presezonu i mecze rozegrane z silnymi rywalami nie napawały optymizmem, ale prawdziwa katastrofa miała dopiero nadejść.

Na inaugurację sezonu Premier League Arsenal pojechał do beniaminka Brentford i przegrał 0:2 pomimo znaczącej przewagi w liczbie oddanych strzałów i posiadanej piłki. Następnie na własnym stadionie podejmował Chelsea Londyn, która pokonała Kanonierów 0:2, a piłkarze Artety nie pozostawili sobie pozytywnego wrażenia. Niepowodzenia w lidze odbili sobie natomiast w Pucharze Ligi Angielskiej z drugoligowym West Bromwich Albion, który rozbili 0:6, a 3 gole i asystę zanotował Aubameyang. W kolejnym ligowym spotkaniu Arsenal pojechał na Etihad Stadium, gdzie został upokorzony 5:0 przez miejscowy Manchester City, a bilans po trzech pierwszych kolejkach wskazywał na zerową zdobycz punktową, ani jednej strzelonej bramki i aż 9 straconych. W czasie przerwy reprezentacyjnej drużyna rozegrała towarzyskie spotkanie z Brentford, wygrane 1:0

Po wznowieniu rozgrywek Arsenal znacząco poprawił swoją grę oraz zaczął notować lepsze wyniki. Najpierw Kanonierzy wygrali 1:0 na własnym stadionie z Norwich, później zaś 0:1 na wyjeździe z Burnley. W Pucharze Ligi Angielskiej odprawili 3:0 trzecioligowy Wimbledon i w prestiżowym meczu derbowym pokonali na Emirates 3:1 Tottenham. Serię zwycięstw przerwały bezbramkowy remis wyjazdowy z Brighton oraz wyszarpany w 95 minucie po bramce Lacazetta domowy remis 2:2 z Crystal Palace.

The Gunners wrócili na zwycięską ścieżką w meczu ligowym wygranym 3:1 z Aston Villą, a później w Pucharze Ligi odprawili 2:0 Leeds. W Premier League pokonali na wyjeździe Leicester 0:2 oraz u siebie Watford 1:0, więc na Anfield Road jechali w dobrych nastrojach, jednak drużyna Jurgena Kloppa pokazała im miejsce w szeregu, wygrywając pewnie 4:0. Domowe zwycięstwo 2:0 z Newcastle poprzedziło dwie wyjazdowe porażki: najpierw 3:2 z Manchesterem United oraz 2:1 z Evertonem.

Arsenal znów wrócił na dobre tory, notując 5 zwycięstw z rzędu. Najpierw wygrali u siebie 3:0 z Southampton oraz 2:0 z West Hamem, a na wyjeździe pokonali 1:4 Leeds. W Pucharze Ligi odprawili drugoligowy Sunderland 5:1, a kilka dni później w lidze pokonali 0:5 na wyjeździe Norwich w Boxing Day. Wraz z końcem roku skończyły się również dobre wyniki, a na początku 2022 Arsenal Londyn radzi sobie słabo.

W domowym spotkaniu z faworyzowanym Manchesterem City Arsenal wyszedł na prowadzenie, ale wkrótce po wyrównującym trafieniu Mahreza Gabriel obejrzał czerwoną kartkę, a mecz zakończył się wynikiem 1:2 dla gości. W Pucharze Anglii Arsenal pojechał do Nottingham, gdzie pomimo wystawienia dość dobrego składu przegrał z gospodarzami grającymi w drugiej lidze. Później nastąpił dwumecz w półfinale Pucharu Ligi z Liverpoolem, który nie dysponował najmocniejszym składem ze względu na Puchar Narodów Afryki.

W pierwszym meczu na Anfield Granit Xhaka szybko obejrzał czerwoną kartkę, ale grającemu w 10 zespołowi Kanonierów udało się wybronić wynik 0:0 i mieć nadzieje na lepsze spotkanie na własnym stadionie. Na Emirates jednak Liverpool wygrał 0:2 po dwóch bramkach Joty, przy których asystował Alexander-Arnold, a Arsenal nie awansował do finału. W ostatnim rozegranym meczu Arsenal podejmował w lidze angielskiej słabo spisujące się Burnley, jednak mecz zakończył się bezbramkowym remisem.

W najbliższym meczu na Molineux Stadium Arsenal zagra z Wolverhampton o ligowe punkty, tak potrzebne w walce o miejsce premiujące do gry w europejskich pucharach. Z drużyny w zimowym oknie tranferowym odeszli za darmo Pierre-Emerick Aubameyang i Calum Chambers oraz na wypożyczenie udał się Ainsley Maitland-Niles czy Pablo Mari.

Tabele:

tabela 1.png

Arsenal obecnie zajmuje 6. miejsce w Premier League, ale obok Tottenhamu i Wolverhampton ma mniej rozegranych meczów niż reszta ligowej czołówki. Arsenal dysponuje siódmą najlepszą ofensywą i defensywą ligi, średnio strzelając 1,57 oraz tracąc średnio 1,19 bramki. Średnio w meczu Kanonierów pada 2,76 bramki na mecz.

tabela 2.png

Arsenal dość dobrze prezentuje się w meczach domowych i pod tym względem zajmuje 4. miejsce w lidze angielskiej. Arsenal strzelił u siebie 18 bramek, co jest siódmym wynikiem w lidze (średnio 1,63 bramki na mecz), natomiast stracił zaledwie 8 goli (średnio 0,72 na mecz), co jest ex aequo drugim wynikiem wraz z Wolverhampton i Burnley za Manchesterem City i Liverpoolem. Średnio na Emirates Stadium pada 2,36 bramki.

tabela 3.png

Słabiej Kanonierzy radzą sobie na wyjeździe, bowiem w ligowym zestawieniu w tym aspekcie są dopiero na 9. pozycji, przegrywając 5 meczów na stadionach przeciwników. Dużo więcej bramek pada podczas wyjazdowych meczów Arsenalu – średnio strzelają 1,5 a tracą 1,7 bramki, co daje średnią 3,2 bramki na mecz.

Kadra:

Podstawowym bramkarzem drużyny Kanonierów stał się Aaron Ramsdale, który przybył z drużyny Sheffield United. Anglik rozegrał 21 meczów (1890 minut), w których przepuścił 18 bramek i 12 razy zanotował czyste konto. Jego zmiennikiem jest Bern Leno (7 m/ 640 min), który stracił 11 bramek i dwukrotnie zachował czyste konto.

obrona.png

Na obronie rolę lidera objął Ben White (24 m/ 2108 min), który wskoczył do składu po transferze z Brighton. Na pozycji stopera partneruje mu Gabriel Magalhaes (21 m/1765 min), który zdobył 2 gole. Rezerwowym stoperem pozostaje Rob Holding (12 m/906 min). Na prawej obronie pierwszym wyborem trenera jest Takehiro Tomiyasu (17 m/ 1476 min) z jedną asystą, którego zastępuje Cedric Soares (9 m/ 585 min) z dwiema asystami, natomiast na lewej stronie rywalizują o pierwszy skład Kieran Tierney (18 m/ 1524 min), który zanotował 1 gola i 3 asysty oraz Nuno Tavares (19 m/ 947 min) z dwiema asystami.

pomoc.png

W linii pomocy rolę lidera przejął Bukayo Saka (26 m/ 1943 min), który strzelił 7 goli i 4-krotnie asystował. Bardziej ofensywnie usposobieni zawodnicy to Martin Odegaard (23 m/ 1626 min) z 4 golami i 4 asystami oraz Emile Smith Rowe (23 m/1539 min), zdobywca 9 bramek i 2 asyst. Za destrukcję odpowiadają Thomas Partey (18 m/1404 min), który strzelił jedną bramkę oraz Albert Sambi Lokonga (19 m/1286 min), których wspiera Granit Xhaka (13 m/ 1019 min) z jedną asystą.

ofensywa.png

Wśród napastników trudno znaleźć wyróżniającego się zawodnika. Najskuteczniejszym strzelcem był Pierre-Emerick Aubameyang (15 m/1115 min), który strzelił 7 goli i zanotował 2 asysty, jednak odszedł on w zimowym okienku transferowym do Barcelony. Podobnymi liczbami pochwalić się mogą Gabriel Martinelli (21 m/ 1337 min) z 4 golami i 3 asystami oraz Alexandre Lacazette (22 m/ 1272 min) z 5 golami i 4 asystami. Drugoplanową rolę odgrywają Nicolas Pepe (12 m/ 771 min) z 2 golami i 5 asystami oraz Eddie Nketiah (10 m/ 448 min) z 5 bramkami.

Podsumowanie:

Arsenal Londyn prezentuje w tym sezonie mieszaną formę – po słabym starcie odbudowali się, tracili jednak punkty w rywalizacji z większością mocnych drużyn, a w 2022 roku nie radzą sobie najlepiej. Kanonierzy nie mogą pozwolić sobie na drugi z rzędu rok bez europejskich pucharów, ale czy uda im się utrzymać miejsce w czołówce bez zimowych wzmocnień? Dobra dyspozycja na własnym stadionie nie pozwoli im utrzymać miejsca w czołówce i należy poprawić grę na wyjazdach, zaś o końcowym rezultacie zadecydują mecze z bezpośrednimi rywalami jak Manchester United, Tottenham, West Ham i Wolverhampton.