Diamentowy Przegląd Klubowy - Inter Mediolan

Inter Mediolan to jeden z najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich we Włoszech, który w ostatnich latach znowu odnosi sukcesy, przerywając wieloletni prymat Juventusu Turyn. Jak wygląda sylwetka klubu i jak prezentują się Nerazzurri w obecnym sezonie?

TITLE CARD.png

Podstawowe informacje

Pełna nazwa: Football Club Internazionale Milano SpA

Przydomki: Nerazzurri (Czarno-Niebiescy), La Beneamata (Umiłowani)

Barwy: czarno-niebieskie

Data założenia: 1908

Założyciele: pracownicy A.C. Milan

Stadion: boisko przy 115 di Ripa Ticinese (1908-1913), Campo Goldoni (1913-1930), Arena Civica (1930-1947), od 1947 Stadio Giuseppe Meazza wraz z A.C. Milan

Prezydent: Zhang Kangyang

Dyrektor generalny: Giuseppe Marotta

Trener: Simone Inzaghi

Najwięcej występów: Javier Zanetti (858)

Najwięcej bramek: Giuseppe Meazza (284)

Rzut oka na historię

Inter Mediolan jest jedynym włoskim zespołem, który gra w Serie A od początku powstania ligi w 1929 roku, a obecny sezon jest ich 90. z rzędu na najwyższym szczeblu rozgrywkowym. Inter zgromadził w swojej klubowej gablocie liczne tytuły na arenie krajowej jak i międzynarodowej, wśród nich należy wymienić:

19 mistrzostw Włoch: 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966, 1971, 1980, 1989, 2006*, 2007, 2008, 2009, 2010, 2021

7 Pucharów Włoch: 1939, 1978, 1982, 2005, 2006, 2010, 2011

5 Superpucharów Włoch: 1989, 2005, 2006, 2008, 2010

3 Ligi Mistrzów: 1964, 1965, 2010

3 Puchary UEFA: 1991, 1994, 1998

2 Puchary Interkontynentalne: 1964, 1965

1 Klubowe Mistrzostwo Świata: 2010

*Mistrzostwo w 2006 roku przyznane po aferze Calciopoli i odebraniu tytułu Juventusowi.

Początki Interu Mediolan

Klub piłkarski Inter Mediolan został założony w 1908 roku na skutek nowych przepisów wprowadzonych przez włoską federację, które zakazywały gry obcokrajowców w rozgrywkach na szczeblu mistrzowskim. Część niezadowolonych z tego działaczy klubu A.C. Milan pochodzenia włoskiego i szwajcarskiego dokonała secesji i 9 marca 1908 roku na spotkaniu założycielskim powołano do życia Football Club Internazionale Milano, który miał być otwarty również dla obcokrajowców. Pierwszym prezydentem został Giovani Paramithiotti.

W kolejnym roku federacja zniosła zakaz, a w 1910 roku Inter Mediolan sięgnął po swoje pierwsze mistrzostwo Włoch. Liga liczyła zaledwie 9 zespołów, a Inter wyprzedził mocne wówczas zespoły Pro Vercelli, Juventusu i Genui – z tymi pierwszymi na skutek równej liczby punktów stoczył mecz barażowy o mistrzostwo zakończony zwycięstwem 3:10 nad piemoncką drużyną.

BLOG-GRAFIKI.png

Na kolejny tytuł mistrzowski Nerazzurri musieli czekać 10 lat, w finałowym meczu pokonując 3:2 zespół AS Livorno (ligę rozgrywano wówczas z podziałem na grupy regionalne i system pucharowy). Trzeci tytuł mistrzowski Inter wywalczył ponownie po 10-letnim oczekiwaniu w sezonie 1929/1930, który był pierwszym sezonem istnienia zreformowanej Serie A. Klub od roku funkcjonował jako Ambrosiana-Inter na skutek połączenia z klubem US Milanese. Było to wynikiem działania faszystowskiego reżimu przeciwko międzynarodowemu charakterowi Nerazzurrich. Od 1927 roku w drużynie Interu występował młody (17 lat w momencie debiutu) Giuseppe Meazza, który stał się legendą włoskiej piłki i mediolańskiego klubu. Wśród innych zawodników z mistrzowskiego składu wyróżnić należy Umberto Visentina, Armando Castellaziego, Giuseppe Vianiego, Enrico Rivoltę czy Pietro Serantoniego.

Niestety, kolejne pięć mistrzostw padło łupem Juventusu Turyn, w czasie których trzykrotnie wicemistrzostwo zdobywał Inter. Kolejne sukcesy przyszły pod koniec lat 30. XX wieku, kiedy Ambrosiana-Inter sięgnęła po mistrzostwo w 1938 i 1940 oraz zdobyła pierwszy Puchar Włoch w 1939 roku. Wicemistrzostwo w 1941 roku za plecami Genui były ostatnim sukcesem nim przerwano rozgrywki ze względu na działania wojenne, rok wcześniej zaś Meazza odszedł do lokalnego rywala, powracając do macierzystego klubu na jeden sezon po wojnie. W 1942 roku powrócono do pierwotnej nazwy zespołu.

Laury w barwach Interu zdobywali wówczas poza Meazzą tacy piłkarze jak Giovanni Ferrari, Pietro Ferraris, Renato Olmi, Ugo Locatelli, którzy stanowili również trzon złotych reprezentacji Włoch z mundialu we Włoszech w 1934 i we Francji w 1938 roku.

Inter Mediolan po II Wojnie Światowej

Pierwsze trzy lata po wznowieniu rozgrywek nie były dla Interu najlepsze, bowiem zajmował miejsca w środku tabeli, a ligowy prym wiodło Torino zdobywając 4 tytuły z rzędu. Gdy w 1949 roku Torino zdobywało swój przedostatni ligowy tytuł, Inter Mediolan był drugi i przez najbliższe lata utrzymywał się w ścisłej czołówce, zajmując kolejno trzecie, drugie i trzecie miejsce w tabeli, co było przedsmakiem prawdziwych sukcesów.

W latach 1953 i 1954, pod wodzą Alfredo Foniego, Inter Mediolan sięgał po mistrzowskie tytuły, a prym w drużynie wiedli m.in. Gino Armano, Maino Neri, Benito Lorenzi, Bruno Mazza, Lennart Skoglund, Istvan Nyers czy bramkarz Giorgio Ghezzi. W kolejnych latach Inter nie potrafił jednak nawiązać równej walki z Juventusem Turyn, A.C. Milan czy Fiorentiną, Po Alfredo Fonim, który odszedł w 1955 roku, w ciągu 5 lat przez Inter przewinęło się 9 trenerów, w tym dwukrotnie drużynę obejmował Giuseppe Meazza.

Epoka Helenio Herrery

W 1960 roku z Barcelony do Interu przybył legendarny argentyński trener Helenio Herrera, twórca największych sukcesów w historii Nerazzurrich i propagator stylu zwanego „catenaccio”. Po przyjściu Herrery Inter stopniowo piął się w ligowej hierarchii, w pierwszym sezonie kończąc na najniższym stopniu podium, a w drugim osiągając wicemistrzostwo Włoch.

W 1963 roku Herrera sięgnął z Interem po mistrzostwo, w kolejnym roku po wicemistrzostwo po przegranym 2:0 w Rzymie meczu barażowym z Bolonią, a w 1965 i 1966 roku ponownie zdobywał ligowe tytułu, by później zadowolić się drugim miejscem za plecami Juventusu. Inter pod wodzą „argentyńskiego maga” święcił również pierwsze sukcesy na arenie europejskiej, w 1964 zdobywając pierwszy Puchar Europy pokonując 3:1w wiedeńskim finale dominujący wówczas w Europie Real Madryt (bramki strzelali Mazzola i Milani). Nerazzurri sięgnęli również po Puchar Interkontynentalny, pokonując dopiero w trzecim meczu argentyńskie Indepediente.

W 1965 roku Herrera zanotował kapitalny sezon, wygrywając tytuł ligowy z zaledwie dwoma porażkami (wyjazdy z Milanem i Foggią), sięgnął po Puchar Europy pokonując na własnym stadionie 1:0 Benfikę Lizbona (zwycięska bramka Jaira da Costy), a w Pucharze Interkontynentalnym ponownie okazał się lepszy od Indepediente. Jedyną skazą tego sezonu była porażka 0:1 w finale Pucharu Włoch w Rzymie z Juventusem Turyn.

Sezon 1965/66 nie był tak udany jak poprzedni, gdyż pomimo zdobycia kolejnego mistrzostwa kraju Inter został wyeliminowany w półfinale Pucharu Europy przez Real Madryt, natomiast następny sezon zapisał się w historii klubu jako ten przegrany – w lidze Juventus o punkt wyprzedził Inter, który przegrał ostatnie spotkanie w Mantovie, a w finale Pucharu Europy w Lizbonie Inter przegrał 1:2 z Celtikiem Glasgow pomimo szybkiego wyjścia na prowadzenie po wykorzystaniu rzutu karnego przez Mazzolę. Po porażce z Celtikiem Herrera przyznał, że ich catenaccio okazało się bezskuteczne wobec ofensywnej i atrakcyjnej gry Szkotów.

Do najsłynniejszych zawodników tworzących „Wielki Inter” epoki Helenio Herrery należeli m.in. Luis Suarez Miramontes, Jair da Costa, Sandro Mazzola, Mario Corso, Giacinto Facchetti, Armando Picchi czy bramkarz Giuliamo Sarti.

Inter1964-65_crop_north.jpg

Wzloty i upadki Interu

W 1968 roku z ławki trenerskiej odszedł Helenio Herrera, a z fotela prezydenta klubu Angelo Moratti, zaś Inter stopniowo zaczął tracić pozycję w czołówce Włoch i Europy, choć w 1971 roku udało im się jeszcze zdobyć mistrzostwo kraju, a w 1972 roku grać w finale Pucharu Europy, w którym polegli przeciwko Ajaxowi.

Kolejne lata pozbawione były sukcesów, a ligowymi rozgrywkami rządził Juventus Turyn. Inter Mediolan w większości tych sezonów zajmował miejsce tuż za podium Serie A, dwukrotnie kończąc na czwartym i piątym miejscu, co premiowało ich udziałem w Pucharze UEFA.

Do przełomu wśród Nerazzurrich doszło pod koniec lat 70., kiedy zespół objął Eugenio Bersellini. Tuż przed jego przybyciem Inter przegrał finał Pucharu Włoch po meczu z Milanem, natomiast w 1978 roku Nerazzurri pokonali Napoli 2:1 i mogli cieszyć się z trofeum. W 1980 roku piłkarze Berselliniego sięgnęli po mistrzostwo kraju, a w 1982 roku po Puchar Włoch. W drużynie tej grali m.in. Alessandro Altobelli, Giuseppe Bergomi, Gabriele Oriali czy Ivano Bordon, którzy na mundialu w Hiszpanii sięgnęli po złoto.

W kolejnych latach Interowi trzykrotnie udało się zajmować miejsce na najniższym stopniu ligowego podium oraz dwukrotnie do półfinału Pucharu Europy, jednak odpadali z Realem Madryt. Sytuację odmienił trener Giovanni Trapatoni, choć pierwsze dwa sezony nie należały do udanych. W 1989 roku udało się jednak bardzo pewnie zdobyć mistrzostwo Włoch, wyprzedzając znacznie Napoli, a także Superpuchar Włoch.

Inter w następnych sezonach plasował się na podium ligowych rozgrywek, dwukrotnie zajmując trzecie miejsce i raz sięgając po wicemistrzostwo. Po kompromitacji w 1990 roku w Pucharze Europy i odpadnięciu w rywalizacji z Malmoe, w 1991 i 1994 roku Inter Mediolan sięgał po zwycięstwa w Pucharze UEFA, najpierw po dwumeczu z Romą (2:1), później z Austrią Wiedeń (2:0) za kadencji Giampiero Mariniego.

Do wyróżniających się zawodników, którzy przewinęli się wówczas przez Inter, należeli m.in. Lothar Matthaus, Karl-Heinz Rummenige, Hansi Muller, Andreas Brehme, Jurgen Klinsmann, Walter Zenga, Nicola Berti, Allesandro Bianchi, Ricardo Ferri, Giuseppe Baresi, Ramon Diaz, Matthias Sammer czy Dennis Bergkamp.

F.C.INTERNAZIONALE_salatrofei_01.jpg

Prezydentura Massimo Morattiego

Przed kolejnym pogrążeniem się Interu w kryzysie starał się uchronić nowy prezes, Massimo Moratti (syn Angelo Morattiego, który święcił sukcesy jako prezes w latach 60.). Nowy prezes klubu charakteryzował się dużą rozrzutnością i chętnie wydawał duże sumy na nowych piłkarzy, ale też szybko zmieniał trenerów, których przewinęło się kilkunastu w ciągu pierwszej dekady prezesury Morattigo.

Efektem tych trenerskich roszad był brak stabilizacji drużyny w rozgrywkach krajowych, choć Inter kilkukrotnie meldował się na podium Serie A, w 1993 roku 4 punkty za zwycięskim Milanem czy w 1998 roku 5 punktów za Juventusem. Nieco lepiej sytuacja wyglądała na arenie międzynarodowej. W 1997 roku co prawda Inter przegrał w finale z Schalke po rzutach karnych (1:1 w dwumeczu), ale już rok później sięgnął po Puchar UEFA pokonując w Paryżu Lazio 3:0.

Brak realnych sukcesów skłaniał Morattiego do sprowadzania kolejnych gwiazd futbolu, wśród nich byli m.in. Javier Zanetti, Roberto Carlos, Diego Simeone, Ivan Zamorano, Roberto Baggio, Christian Vieri, Clarence Seedorf czy Ivan Cordoba. Nie wszyscy jednak potrafili pokazać pełnię potencjału, w tym legendarny Luis Nazario de Lima Ronaldo, któremu karierę zatrzymywały liczne kontuzje kolan.

stadio-san-siro-vuoto.jpg

Sukcesy Roberto Manciniego i Jose Mourinho

Początek wieku nie należał do udanych dla Interu, a do sukcesów nie potrafił poprowadzić Hector Cuper, który jak na ówczesne mediolańskie warunki dość długo trenował Nerazzurrich. W 2002 roku Inter osiągnął półfinał Pucharu UEFA i 3 miejsce w lidze za Juventusem tylko o 2 punkty, będąc jedno zwycięstwo od tytułu. W kolejnym sezonie Inter zdobywał wicemistrzostwo, tracąc 7 punktów do hegemona z Turynu. Stery drużyny objąć miał w 2004 roku trener Lazio Rzym, Roberto Mancini.

Pierwszy sezon Mancini zakończył na trzecim miejscu za Juventusem i Milanem. Inter wygrał natomiast Puchar Włoch, pokonując Romę 3:0. Kolejny sezon Inter skończył na drugim miejscu 15 punktów za Juventusem, ale w wyniku afery Calciopoli Juventusowi odebrano dwa tytuły mistrzowskie, z czego jeden przyznano właśnie Interowi. W 2011 roku na światło dzienne wyszły dowody obciążające byłego prezydenta klubu Giacinto Facchettiego względem zamkniętej już afery, które świadczyły o równie dużym zaangażowaniu Interu Mediolan w przedawnioną sprawę jak inne ukarane kluby.

Degradacja Juventusu otworzyła przed Interem szansę na umocnienie się w Serie A, a Roberto Mancini kontynuował sukcesy, do zdobytego kosztem Juventusu mistrzostwa dokładając w 2006 roku również Puchar i Superpuchar Włoch.

Nerazzurri pod wodzą Roberto Manciniego zdobywali jeszcze mistrzostwo Włoch w latach 2007 i 2008, a trzonem jego drużyny byli m.in. Julio Cesar, Marco Materazzi, Nicolas Burdisso, Maicon, Esteban Cambiasso, Javier Zanetti, Patrick Vieria, Dejan Stanković, Hernan Crespo, Luis Figo czy Zlatan Ibrahimović.

Latem 2008 roku Roberto Mancini odszedł, a na ławce zastąpił go Jose „The Special One” Mourinho. W swoim pierwszym sezonie Portugalczyk wygrał z Interem mistrzostwo i Superpuchar Włoch. Przed historycznym sezonem 2009/2010 do drużyny dołączyli m.in. Samuel Eto’o, Diego Milito, Wesley Sneijder czy Thiago Motta, odeszli m.in. Zlatan i Maxwell. Nerazzurri sięgnęli po potrójną koronę, wygrywając mistrzostwo dwa punkty przed Romą, pokonując w madryckim finale Bayern Monachium 2:0 po bramkach Milito, a także po zwycięstwie nad Romą sięgnęli po Puchar Włoch. Żaden inny włoski klub nie wygrał wcześniej trypletu. Mourinho postanowił zmienić otoczenie i odszedł do Realu Madryt, a Inter znowu popadł w wieloletnie pasmo przeciętności.

1d9624cf-1814-4bc0-b6a4-2c689e96251e.jpeg

Ostatnie lata

Miejsce Mourinho zajął Rafael Benitez, który jednak zimą został zwolniony. Udało mu się wygrać Superpuchar Włoch i Klubowe Mistrzostwa Świata, jednak Inter słabo radził sobie w lidze i Lidze Mistrzów. Nowy trener, Leonardo, zanotował kapitalny start w Interze, notując w swoich pierwszych 13 meczach ligowych aż 33 punkty (pobił rekord 32 punktów w 13 meczach Fabio Capello z sezonu 2004/05), co ostatecznie pozwoliło im zająć drugie miejsce, 2 punkty za Milanem, z którym porażka początkiem kwietnia przekreśliła ich szanse na tytuł. W Lidze Mistrzów Inter odpadł w ćwierćfinale z Schalke, ale wygrał Puchar Włoch pokonując Palermo. Leonardo również postanowił zmienić pracodawcę i objął stanowiska dyrektora sportowego w PSG, choć Moratti chciał jego pozostania w roli szkoleniowca. Na wiele lat Inter pożegnał się z jakimikolwiek tytułami, a swoją hegemonię we Włoszech rozpoczął Juventus.

Kolejny sezon, 2011/2012, na ławce trenerskiej rozpoczął Gian Piero Gasperini, ale bardzo szybko pożegnał się z pracą po słabym starcie sezonu. Zastąpił go Claudio Ranieri i początkowo odbudował zespół, jednak kryzys w lutym (przegrane wszystkie spotkania) doprowadził do jego zwolnienia, a funkcję trenera przejął młody Andrea Stramaccioni, któremu udało się zakończyć ligę na 9. pozycji, daleko od europejskich pucharów.

Do klubu przyszedł Walter Mazzari, ale sezon nie był udany, a zespół zakończył rozgrywki na piątej pozycji. W międzyczasie Massimo Moratti sprzedał swoje udziały w klubie indonezyjskiemu inwestorowi z Erickiem Thohirem na czele, który został nowym prezydentem Interu Mediolan. Sprowadzono kilku zawodników z Premier League, m.in. Lukasa Podolskiego, Nemenje Vidicia, Gary’ego Medela czy Xherdana Shaqiriego z Bayernu.

W listopadzie podziękowano Mazzariemu, a do Mediolanu wrócił Roberto Mancini, który zakończył sezon na 8. miejscu. Przed sezonem 2015/16 dokonał przebudowy zespołu, ściągając takich zawodników jak Ivan Perisić, Geoffrey Kondogbia, Joao Miranda, Felipe Melo, Stevan Jovetić, Jeison Murillo, odeszli między innymi Mateo Kovacić, Hernanes czy Shaqiri. Nerazurri zakończyli sezon na najlepszym od kilku lat, czwartym miejscu w tabeli, co premiowało ich do gry w Lidze Mistrzów.

W czerwcu 2016 roku znowu doszło do zmiany właściciela, bowiem Thohir sprzedał klub chińskiemu konsorcjum Suning Holdings Group, a nowym właścicielem został Zhang Jindong, ojciec obecnego prezesa Zhang Kangyanga. Pożegnano Roberto Manciniego, którego zastąpił Frank de Boer, natomiast w kadrze pojawili się tacy piłkarze jak Eder, Antonio Candreva, Gabriel Barbosa, Marcelo Brozović czy Roberto Gagliardini.

Słaby początek sezonu pozbawił stanowiska Holendra, którego zastąpił Stefano Pioli, jednak wyniki nie uległy poprawie, a sezon zakończył się klęską na wszystkich frontach ze Stefano Vecchim jako trenerem tymczasowym. Całe dwa kolejne sezony w Mediolanie utrzymał się na stołku Luciano Spaletti, który przyszedł z AS Romy.

Przed sezonem 2017/18 sprowadzono m.in. Milana Skriniara, Matiasa Vecino czy Stefana Joveticia. Inter radził sobie bardzo dobrze jesienią, ale zimą przyszedł kryzys formy i do samego końca Nerazzurri musieli walczyć o miejsce premiowane grą w Lidze Mistrzów. Udało im się to osiągnąć dzięki zwycięstwu nad bezpośrednim rywalem, Lazio Rzym.

W kolejnym sezonie pojawili się w drużynie tacy piłkarze jak Stefan de Vrij, Radja Nainggolan czy Mateo Politano, a wiądącego w ataku Mauro Icardiego wspierać mieli Lautaro Martinez czy Keita Balde. Sezon ten obfitował we wzloty i upadki, a rywalizację w Lidze Europy i Pucharze Włoch zakończono na ćwierćfinale. Sezon ligowy Inter ponownie zakończył na czwartym miejscu dzięki zwycięstwu w ostatniej kolejce, tym razem nad broniącym się przed spadkiem Empoli. Luciano Spalettiego na stanowisku trenera zastąpił Antonio Conte, który podobnie jak poprzednik prowadził Inter przez dwa sezony, tym razem jednak obfitujące w większe sukcesy.

Inter pod wodzą Antonio Conte

Rekonstrukcja drużyny rozpoczęła się od pozyskania takich zawodników jak Diego Godin, Valentin Lazaro, Stefano Sensi, Nicolo Barella oraz przede wszystkim Romelu Lukaku i Alexis Sanchez, zaś klub opuścili m.in. Sime Vrsaljko, Keita Balde czy Ivan Perisić. Rozgrywki ligowe Nerazzurri rozpoczęli od kilku zwycięstw, jednak w Lidze Mistrzów nie radzili sobie tak dobrze, remisując ze Slavią Praga i przegrywając z Barceloną. W końcu również bezpośrednia porażka z Juventusem zepchnęła ich z fotela lidera w Serie A. Sezon był jednak długi, a Inter i Juventus wymieniały się pozycją na czele stawki. Zimą do składu dołączyli m.in. Christian Eriksen, Victor Moses czy Ashley Young.

Sezon został wiosną przerwany przez pandemię, a po wznowieniu Inter odpadł w półfinale Pucharu Włoch z Napoli, a w lidze dobre mecze przeplatał ze słabszymi. Utrata punktów z Sassuolo, Bologną czy Veroną kosztowało tymczasowe przesunięcie się poza ligowe podium. Ostatecznie Interowi udało się zdobyć wicemistrzostwo, pierwsze od 8 lat. W turnieju Ligi Europy udało się Interowi dojść do finału, jednak w Kolonii ulegli Sevilli 2:3.

Przed sezonem 2020/2021 dokonano znaczących roszad w składzie: odeszli m.in. Icardi, Joao Mario, Radja Nainggolan, Antonio Candreva, Diego Godin czy Borja Valero, a zakontraktowano np. Achrafa Hakimiego, Aleksandra Kolarova czy Arturo Vidala. Sezon rozpoczął się od dwóch zwycięstw, remisu i derbowej porażki, również w Lidze Mistrzów Inter nie radził sobie dobrze, remisując z Moenchengladbach i dwukrotnie przegrywając z Realem Madryt. W lidze w wyniku remisów tracili kolejne punkty do liderującego Milanu, a w Lidze Mistrzów zremisowali decydujący o wyjściu z grupy mecz z Szachtarem Donieck.

Zajęcia ostatniego miejsca w grupie i brak europejskich pucharów w wiosennym terminarzu stawiało Antonio Conte pod ścianę, ale dawało Interowi też jednak większe szanse w walce o ligowy tytuł. Po remisie z Atalantą Inter wygrał osiem kolejnych spotkań i włączył się do walki z Juventusem i Milanem o scudetto. Inter zatracił regularność i notował wyniki w kratkę, przegrywając z Sampdorią, remisując z Romą i wygrywając z Juventusem, by w kolejnym meczu zremisować z Udinese.

Początkiem lutego Inter odpadł w półfinale Pucharu Włoch z Juventusem i mógł skupić się tylko i wyłącznie na zmaganiach w Serie A. Tuż przed derbami z Milanem Inter wskoczył na fotel lidera, umacniając się na nim po zwycięstwie 3:0 nad lokalnym rywalem, a po kolejnych ligowych zwycięstwach powiększał swoją przewagę nad resztą stawki. Nawet dwa kolejne remisy (z Napoli i Spezią) nie skomplikowały sytuacji Nerazzurich, a po zwycięstwie nad Crotone na cztery kolejki przed końcem Inter Mediolan zapewnił sobie 19. mistrzostwo Włoch. Niestety Antonio Conte popadł w konflikt z zarządem klubu i odszedł, na jego następcę zaś wybrano osiągającego dobre wyniki z Lazio Simone Inzaghiego.

internazionale_corpo.jfif

Sezon 2021/2022

Nowy trener musiał jeszcze przed rozpoczęciem sezonu pożegnać Romelu Lukaku i Achrafa Hakimiego, jednak Inter dostał za nich duże pieniądze. Lekarze włoscy nie mogli do gry dopuścić zaś Christiana Eriksena ze względu na jego problemy z sercem. Sprowadzono Denzela Dumfriesa z PSV i Edina Dżeko z Romy, a także wypożyczono Joaquina Correę, a na zasadzie wolnego transferu z lokalnego rywala przyszedł Hakan Calhanoglu. Po zwycięskich dla Włochów mistrzostwach Europy Inter rozpoczął presezon, w czasie którego zremisował z Lugano oraz pewnie wygrał z Pro Vercelli, Crotone, Parmą i Dynamo Kijów, strzelając w tych meczach 17 bramek i tracąc zaledwie 2 gole.

Właściwy sezon Inter rozpoczął od dwóch ligowych zwycięstw, u siebie 4:0 z Genuą oraz 1:3 w Weronie. Po przerwie reprezentacyjnej Inter stracił punkty na wyjeździe z Sampdorią (remisując 2:2), a przygodę z Ligą Mistrzów rozpoczął od domowej porażki 0:1 z Realem Madryt.

Nerazzurri odbili sobie to kolejnymi dwoma ligowymi zwycięstwami, rozbijając na Giuseppe MeazzaBolonię 6:1 oraz wygrywając we Florencji 1:3. Niestety kolejny raz ich dobrą passę przerwał remis 2:2 na własnym stadionie, tym razem z dobrze dysponowaną w ostatnich sezonach Atalantą Bergamo. Drużyna Inzaghiego kontynuowała słaby start w europejskich pucharach, remisując bezbramkowo na wyjeździe z Szachtarem. Przed przerwą reprezentacyjną Inter odniósł jeszcze wyjazdowe zwycięstwo 1:2 z nieobliczalnym Sassuolo.

Po powrocie zawodników z meczów narodowych Inter doznał jedynej jak do tej pory ligowej porażki, przegrywając w Rzymie 3:1 z Lazio. W Lidze Mistrzów pewnie rozprawili się z Sheriffem Tiraspol 3:1, a kilka dni później w derby d’Italia podzielili się punktami z Juventusem Turyn, tracąc gola w samej końcówce spotkania.

Dwa kolejne ligowe mecze przyniosły dwa zwycięstwa 2:0, na wyjeździe z Empoli oraz u siebie z Udinese. Przed derbami Mediolanu Inter poprawił swoją sytuację w tabeli Ligi Mistrzów, wygrywając w Mołdawii z Sheriffem 1:3. W prestiżowym meczu z Milanem, który po kilku słabszych latach zaczął wracać do włoskiej czołówki, padł remis 1:1, a Lautaro Martinez nie wykorzystał rzutu karnego.

Do tej pory po przerwach reprezentacyjnych Inter tracił punkty, jednak tym razem na własnym stadionie Nerazzurri pokonali 3:2 niezwyciężone do tej pory Napoli, co pozwoliło Interowi zbliżyć się do lidera tabeli. Zwycięstwem 2:0 nad Szachtarem Inter przypieczętował awans do kolejnej fazy Ligi Mistrzów, a w lidze w ostatnich dwóch spotkaniach pewnie wygrywał 2:0 w Wenecji oraz u siebie ze Spezią. Przed zawodnikami Inzaghiego wyjazd do Rzymu na mecz z Romą oraz rewanżowe spotkanie w Lidze Mistrzów z Realem w Madrycie.

SQUAD.png

Tabele:

tabela 1.png

Inter Mediolan zajmuje obecnie trzecie miejsce, tracąc do liderującego Napoli zaledwie 2 punkty, zaś do drugiego Milanu tylko jeden punkt, więc walka o pozycję lidera po pierwszej części sezonu jest zacięta. Inter podobnie jak Napoli zanotowali tylko po jednej porażce, Nerazzurri pochwalić się mogą zaś najlepszą ofensywą, zdobywając aż 36 bramek (średnio 2,4 strzelonego gola na mecz) oraz drugą najlepszą defensywą ligi, tracąc 15 bramek (średnio 1 stracony gol na mecz).

tabela 2.png

W statystyce meczów domowych Inter okupuje drugą pozycję tuż za Napoli, prezentując na ogół ofensywną grę nastawioną na dużą ilość bramek (na Giuseppe Meazza padło średnio 3,7 bramki na mecz).

tabela 3.png

Nieco mniej imponująco wyglądają wyjazdowe statystyki Interu Mediolan, choć nadal piłkarze Inzaghiego radzą sobie na wyjazdach całkiem dobrze (4 miejsce w lidze), strzelając średnio 2 gole na mecz.

W tabeli grupy D Ligi Mistrzów, dzięki trzem kolejnym zwycięstwom udało się Nerazzurrim wyskoczyć na drugie miejsce i zapewnić sobie awans do 1/8 fazy pucharowej, w Madrycie zaś będą chcieli powalczyć o zwycięstwo i wyprzedzenie Realu, co da im potencjalne rozstawienie.

Kadra:

10.png

Podstawowym bramkarzem Interu Mediolan pozostaje niezastąpiony Samir Handanović (20 meczów, 7 czystych kont, 18 puszczonych bramek, 1800 minut), jego zmiennicy, czyli Ionut Radu i Alex Cordazo nie zanotowali dotychczas ani jednego występu.

Liderem linii defensywy pozostaje Milan Skriniar (19 m/1710 min), który zdobył 3 gole. Wspierają go w ostatnim czasie kontuzjowani Alessandro Bastoni (18 m/1450 min) czy Stefan de Vrij (15 m/1311 min). Na bokach obrony lub wahadłach często występują Matteo Darmian (15 m/1112 min) z 1 golem i 1 asystą, Federico Dimarco (19 m/899 min) z 2 golami i 2 asystami oraz Denzel Dumfries (16 m/745 min), który zanotował 3 asysty. Mniej występów zanotowali Danilo D’Ambrosio czy Andrea Ranocchia.

9.png

W linii pomocy prym wiedzie duet Marcelo Brozović (20 m/1662 min) z 1 golem i 2 asystami oraz Nicolo Barella (19 m/1600 min) z 1 golem i 6 asystami. Wspomagani są przez Hakana Calhanoglu (16 m/1027 min), który strzelił 4 gole i zanotował 4 asysty oraz występującego na lewym skrzydle/wahadle Ivana Perisicia (18 m/1292 min) z 3 golami i 2 asystami. Skład uzupełniają rezerwowi Matias Vecino, Arturo Vidal, Roberto Gagliardini, a ze względu na problemy zdrowotne ze składu wypadli Stefano Sensi czy Christian Eriksen.

8.png

W ofensywie brylują Edin Dżeko (20 m/1375 min), który zdobył 10 goli i 3 asysty oraz Lautaro Martinez (19 m/1276 min), który zanotował 8 bramek i 2 asysty. Wspierani są przez Joaquina Correę (15 m/539 min) z 4 golami i asystą oraz Alexisa Sancheza (11 m/277 min), który zdobył gola i 2 asysty.

Podsumowanie:

Inter Mediolan pod wodzą Simone Inzaghiego kontynuuje projekt Antonio Conte pomimo kilku zmian w składzie. Nerazzurri trzymają się w ligowej czołówce i z pewnością powalczą wiosną o obronę mistrzowskiego tytułu. W poprzednim sezonie odpadnięcie już jesienią z europejskich pucharów pomogło im skupić się na lidze. W tym roku z pewnością zobaczymy piłkarzy z Mediolanu przynajmniej na pierwszym etapie fazy pucharowej, z kolei główni rywale do mistrzostwa, czyli Napoli i Milan, nadal nie są pewne gry wiosną w Europie i tym razem to lokalni rywale z Lombardii oraz zawodnicy z Kampanii będą mogli lepiej znieść trudy długiego ligowego sezonu. Czy w tym sezonie Interowi uda się sięgnąć po 20. mistrzostwo Włoch?