Diamentowy Przegląd Klubowy - Manchester United

Manchester United to jeden z najbardziej rozpoznawalnych klubów piłkarskich na świecie, posiadający niezwykle bogatą historię zarówno w rozgrywkach angielskich, jak i europejskich. Choć okres największej świetności drużyny już minął, to nadal żywi ona wielkie ambicje i stara się wrócić na angielski tron. Od kilku lat drużynę prowadzi Ole Gunnar Solskjær, który pomimo licznych wpadek nadal utrzymuje posadę, choć sympatia kibiców jest już na wyczerpaniu. Jak wygląda sylwetka klubu i jak prezentują się Czerwone Diabły w obecnym sezonie?

BLOG-GRAFIKI.png

Podstawowe informacje

Pełna nazwa: Manchester United Football Club

Przydomki: Red Devils (Czerwone Diabły)

Barwy: czerwono-biało-czarne

Data założenia: 1878 jako Newton Heath LYR F.C. (obecna nazwa od 1902)

Założyciele: pracownicy kolei Lancaster&Yorkshire

Stadion: Old Trafford (od 1910, początkowo North Road, później Bank Street)

Prezydent: Joel i Avram Glazer

Dyrektor generalny: Ed Woodward (do końca 2021)

Trener: Ole Gunnar Solskjær

Najwięcej występów: Ryan Giggs (963)

Najwięcej bramek: Wayne Rooney (253)

Rzut oka na historię

Manchester United jest najbardziej utytułowaną drużyną w angielskiej piłce, a obecny sezon jest jej 97. w najwyższej klasie rozgrywkowej (5. miejsce za Evertonem, Aston Villą, Liverpoolem i Arsenalem). W klubowej gablocie poszczycić się mogą licznymi trofeami:

  • 20 mistrzostw Anglii: 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2007, 2008, 2009, 2011, 2013
  • 12 Pucharów Anglii: 1909, 1948, 1963, 1977, 1983, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2004, 2016
  • 5 Pucharów Ligi Angielskiej: 1992, 2006, 2009, 2010, 2017
  • 21 Tarcz Wspólnoty: 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1977, 1983, 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2016
  • 3 Ligi Mistrzów: 1968, 1999, 2008
  • 1 Liga Europy: 2017
  • 1 Klubowe Mistrzostwo Świata: 2008
  • 1 Superpuchar UEFA: 1991
  • 1 Puchar Interkontynentalny: 1999
  • 1 Puchar Zdobywców Pucharów: 1991

dddddba78ca811523b2ae1b9ff89a8f0.jpg

Początki Manchesteru United

Manchester United został założony w 1878 jako Newton Heath LYR Football Club przez pracowników kolei Lancashire i Yorkshire w Newton Heath, a w 1888 został jednym z założycieli The Combination – regionalnej ligi piłkarskiej. Rozgrywki rozpadły się po zaledwie jednym sezonie, a klub dołączył do nowopowstałej Football Alliance, która była rozgrywana przez kolejne trzy lata, zanim połączyła się z Football League. Drużyna Newton Heath rozpoczęła grę w First Division w sezonie 1892/1893. Po dwóch sezonach występów w First Division spadła do Second Division.

W styczniu 1902 klubowi groził upadek z powodu długów. Kapitan zespołu Harry Stafford znalazł czterech biznesmenów, m. in. właściciela lokalnego browaru i późniejszego prezesa klubu Johna Henry’ego Daviesa, którzy zainwestowali po 500 funtów w zamian za udział w prowadzeniu Newton Heath, który następnie zmienił nazwę - 24 kwietnia 1902 oficjalnie powstał Manchester United Football Club.

Pod wodzą trenera Ernesta Mangnalla zespół zakończył rozgrywki Second Division w 1906 roku na drugim miejscu i awansował do First Division. Ligę tę wygrał dwa lata później, w 1908 pierwszy raz sięgając po mistrzostwo Anglii. Na początku kolejnego sezonu piłkarze Mangnalla triumfowali w premierowej edycji Tarczy Dobroczynności, a rozgrywki zakończyli z pierwszym w historii zwycięstwem w Pucharze Anglii. W 1911 roku klub po raz drugi zdobył mistrzostwo kraju. Wyróżniającymi się piłkarzami w początkach Manchesteru United byli m.in. Charlie Rogers, Jimmy Turnbull, Sandy Turnbull, Billy Meredith, Harold Halse, Charlie Sagar, Harry Moger czy Alex Bell.

W 1922, trzy lata po zakończeniu przerwy w rozgrywkach spowodowanych I wojną światową, Manchester United spadł do Second Division, gdzie występował do 1925 roku. Ponownie został relegowany w 1931, a trzy lata później zajął najniższe w historii miejsce w lidze – 20. w Second Division. Po śmierci głównego sponsora J. H. Daviesa w październiku 1927, sytuacja finansowa Manchesteru United pogorszyła się do tego stopnia, że klub prawdopodobnie zbankrutowałby, gdyby nie przedsiębiorca James W. Gibson, który w grudniu 1931 zainwestował pieniądze i przejął kontrolę nad klubem. W sezonie 1938/1939, ostatnim przed wybuchem II wojny światowej, zespół zajął 14. miejsce w First Division. W czasie wojny, w 1941 roku stadion został zbombardowany, drużyna musiała czasowo przenieść się na Maine Road do lokalnego rywala, Machesteru City.

Manchester United po II Wojnie Światowej

W październiku 1945 trenerem Manchesteru United został Matt Busby, który odcisnął mocne piętno na powojennej historii klubu. Busby doprowadził zespół do drugiego miejsca w lidze w 1947, 1948 i 1949, a także do zwycięstwa w Pucharze Anglii w 1948. Cztery lata później (1952) klub zdobył pierwsze mistrzostwo Anglii od 41 lat. Wygrał także rozgrywki ligowe w latach 1956 i 1957. Ówczesny Manchester United media określiły mianem „Dzieci Busby’ego”, ponieważ średnia wieku zawodników wynosiła zaledwie 22 lata. Wśród piłkarzy tamtego czasu warci wyróżnienia są tacy gracze jak: Jimmy Delaney, Stan Pearson, Jack Rowley, Charlie Mitten, Johnny Morris, Jackie Blanchflower, Roger Bryne, Eddie Colman, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Harry Gregg czy Duncan Edwards.

W 1957 został pierwszym angielskim zespołem, który uczestniczył w Pucharze Europy, mimo obiekcji ze strony the Football League, która w poprzednim sezonie odmówiła udziału w tych rozgrywkach Chelsea. Podczas drogi do półfinału, w którym United przegrało z Realem Madryt, drużyna odniosła najwyższe zwycięstwo w historii, pokonując 10:0 RSC Anderlecht Bruksela.

6 lutego 1958, w czasie podróży z ćwierćfinałowego meczu Pucharu Europy z Crveną Zvezdą Belgrad, samolot z zawodnikami Manchesteru United, pracownikami klubu i dziennikarzami rozbił się podczas startowania po tankowaniu w Monachium. W katastrofie śmierć poniosły 23 osoby, w tym ośmiu piłkarzy – Geoff Bent, Roger Byrne, Eddie Colman, Duncan Edwards, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor i Billy Whelan. Kilkunastu innych pasażerów zostało rannych, a katastrofa lotnicza w Monachium na stałe wpisała się w historię Manchestery i angielskiej piłki jako wielka tragedia.

Szkoleniowiec zespołu rezerw Jimmy Murphy tymczasowo objął pierwszą drużynę, podczas gdy Matt Busby dochodził do zdrowia. Doprowadził on Manchester United do finału Pucharu Anglii, w którym przegrał z Boltonem Wanderers 0:2. Z powodu tragedii jaka spotkała klub, UEFA zaprosiła go do uczestnictwa w kolejnej edycji Pucharu Europy. Mimo zgody Football Association, Football League nie pozwoliło drużynie uczestniczyć w tych rozgrywkach, ponieważ się do nich nie zakwalifikowała.

W latach 60. Busby przebudował zespół, sprowadzając takich piłkarzy jak Denis Law, czy Pat Crerand. Wprowadził także kolejną generację młodych zawodników, z których najbardziej wyróżniał się George Best. Manchester United zdobył w 1963 roku Puchar Anglii, a w kolejnym sezonie zajął drugie miejsce w lidze. Rok później (1965) udało mu się wygrać rozgrywki ligowe, a sukces ten powtórzył także w 1967. W następnej kampanii stał się pierwszym angielskim zespołem, który zdobył Puchar Europy, pokonując w finale 4:1 Benficę (dwie bramki Charltona, gol Besta i Kidda). W ówczesnej drużynie Manchesteru United występowało trzech zdobywców Złotej Piłki – Bobby Charlton, Denis Law i George Best.

Matt Busby w 1969 zrezygnował ze stanowiska trenera i zastąpił go szkoleniowiec zespołu rezerw, a także były zawodnik klubu – Wilf McGuinness. Kolejne lata nie należały do udanych, a drużyna kilkukrotnie unikała relegacji, jednak w 1974 roku spadła z ligi. W tym czasie Best, Law i Charlton opuścili klub. W pierwszym sezonie w drugiej lidze zespół wywalczył awans, a w 1976 dotarł do finału Pucharu Anglii, w którym przegrał z Southampton 0:1. Rok później triumfował w tym turnieju, pokonując Liverpool 2:1. Na stanowisku trenera Tommy’ego Docherty’ego zastąpił Dave Sexton, a w 1981 roku drużynę objął Ron Atkinson, który zakontraktował Bryana Robsona z West Bromwich Albion za ówcześnie najwyższą kwotę w historii brytyjskiej piłki nożnej.

Nowy trener doprowadził Manchester United do dwóch zwycięstw w Pucharze Anglii w ciągu trzech lat (1983 i 1985). W sezonie 1985/1986, w pierwszych 15 meczach, drużyna odniosła 13 wygranych i dwukrotnie zremisowała. Była z tego powodu faworytem do tytułu mistrza kraju, ale ostatecznie zajęła czwarte miejsce. W listopadzie 1986 roku Atkinson został zwolniony, a jego miejsce objął legendarny Alex Ferguson.

Epoka Sir Alexa Fergusona

Początki szkockiego trenera na Old Trafford nie były łatwe, a pierwszy sezon zakończył na 11. miejscu. W kolejnym sezonie wywalczył wicemistrzostwo Anglii, ale następny jego drużyna ponownie zakończyła na 11. miejscu. W 1990 roku United wygrało Puchar Anglii pokonując Crystal Palace, a w 1991 roku odnieśli sukces na arenie międzynarodowej, pokonując 2:1 FC Barcelonę w finale Pucharu Zdobywców Pucharów oraz 1:0 Crvenę Zvezdę Belgrad w Superpucharze Europy.

Zespół zasilił Eric Cantona, a Manchester United zdobywał kolejne trofea, m.in. pierwsze od 1967 roku mistrzostwo Anglii. W sezonie 1993/1994 po raz pierwszy od 1957 roku zdobyła tytuł mistrzowski dwa razy z rzędu; wygrała również Puchar Anglii, przez co udało jej się zdobyć pierwszy w klubowej historii dublet. W sezonie 1998/1999 Manchester United został pierwszym angielskim klubem, który zdobył „potrójną koronę”, wygrywając Premier League, Ligę Mistrzów i Puchar Anglii podczas jednych rozgrywek. W finale Ligi Mistrzów rozgrywanym na Camp Nou podopieczni szkockiego trenera przegrywali do 90. minuty z Bayernem Monachium 0:1, ale gole Teddy’ego Sheringhama i Ole Gunnara Solskjæra zapewniły Manchesterowi United zwycięstwo w doliczonym czasie gry. Zespół sięgnął także po Puchar Interkontynentalny, po pokonaniu w finale 1:0 SE Palmeiras. W uznaniu zasług Alex Ferguson otrzymał od królowej Elżbiety II tytuł szlachecki.

sir-alex-ferguson-1.jpg

Zespół prowadzony przez Fergusona wygrał Premier League w 2000 oraz 2001 roku, a zespół zasilili tacy zawodnicy jak Laurent Blanc, Ruud van Nistelrooy, Juan Sebastián Verón, czy Diego Forlán. Nie udało im się wygrać trzeciego mistrzostwa z rzędu, zajmując trzecie miejsce za Arsenalem i Liverpoolem. Linię defensywy wzmocnił sprowadzony za rekordową kwotę Rio Ferdinand, a Czerwone Diabły wygrały ligę w kolejnym sezonie, a do drużyny dołączył ze Sportingu Lizbona Cristiano Ronaldo.

W letnim okienku transferowym, poprzedzającym sezon 2005/06, klub sprowadził Patrice’a Evrę, Parka Ji-Sunga, Nemanję Vidicia oraz Edwina van der Sara, jednak niespodziewanie w ówczesnych rozgrywkach po raz pierwszy od ponad dekady klub nie awansował do fazy pucharowej Ligi Mistrzów. Zajął jednak w lidze drugie miejsce oraz pokonał Wigan Athletic w finale Pucharu Ligi.

W kolejnych dwóch latach zespół ponownie zostawał mistrzem kraju, a w 2008 wygrał także Ligę Mistrzów po pokonaniu w finale na moskiewskich Łużnikach Chelsea – 1:1 po dogrywce, 6:5 w rzutach karnych. W grudniu zespół wygrał Klubowe Mistrzostwa Świata, a wiosną zdobył trzeci z rzędu tytuł mistrza kraju i sięgnął po Puchar Ligi. W finale Ligi Mistrzów w Rzymie musieli uznać wyższość FC Barcelony, która wygrała 0:2 po bramkach Eto’o i Messiego.

phpJL4TMT_2.png

Latem 2009 roku, za rekordową kwotę 80 milionów funtów, do Realu Madryt został sprzedany Cristiano Ronaldo, a o postawie zespołu decydowali tacy piłkarze jak doświadczeni Ryan Giggs, Paul Scholes czy młodszy Wayne Rooney, wspomagani przez piłkarzy takich jak Dymitar Berbatov, Michael Carrick czy Nani.

Po zdobyciu wicemistrzostwa w sezonie 2009/2010, Manchester United w 2011 roku wywalczył 19. tytuł mistrzowski. Dotarł także do finału Ligi Mistrzów, w którym ponownie nie dał rady Barcelonie (porażka 1:3) i był to do tej pory ostatni finał Ligi Mistrzów, w którym grała drużyna Manchesteru United.

W kolejnym sezonie mistrzostwo Anglii wywalczył rywal zza miedzy, Manchester City, rozpoczynając swoją dekadę chwały (wygrali 5 z ostatnich 10 sezonów Premier League). Drużyna z czerwonej części Manchesteru w sezonie 2012/2013 sięgnęła po swój ostatni mistrzowski tytuł ligowy, a jednym z najważniejszych piłkarzy drużyny był sprowadzony z Arsenalu Robin van Persie. Po tym sezonie sir Alex Ferguson zrezygnował z prowadzenia drużyny po 26 latach, a funkcję menagera objął David Moyes, rozpoczynając chude lata Manchesteru United.

Ostatnie lata

Były trener Evertonu zaczął sezon od zwycięstwa nad Wigan w meczu o Tarczę Wspólnoty, co okazało się jedynym trofeum tego szkoleniowca z Manchesterem, gdyż z powodu słabych wyników David Moyes został zwolniony w kwietniu. Kolejnym stałym trenerem wybrano Louisa van Gaala, szkoleniowca o dużym doświadczeniu w europejskiej piłce. W klubie postępowała przebudowa składu, do drużyny dołączali piłkarze tacy jak Juan Mata (jeszcze za Moyesa), Ander Herrera, Angel di Maria, Radamel Falcao, a także Luke Shaw czy Daley Blind. Później pojawili się również tacy gracze jak Martial, Darmian, Scheinsteiger czy Schneiderlin czy Depay, nie wszyscy jednak spełnili oczekiwania.

Manchester United grał poniżej oczekiwań zarówno w Anglii jak i w Europie, a holenderskiego trenera zastąpiono w maju 2016 roku Portugalczykiem Jose Mourinho, który ściągnął Erica Bailly’ego, Zlatana Ibrahimovicia czy Paula Pogbę. Manchester sięgnął pod wodzą The Special One po Tarczę Wspólnoty, Puchar Ligi Angielskiej oraz przede wszystkim Ligę Europy w 2017 roku po finale z Ajaxem Amsterdam.

Sukces na arenie międzynarodowej mógł wlać w serca kibiców optymizm przed następnym sezonem, a drużynę zasilili tacy piłkarze jak Romelu Lukaku, Victor Lindelof czy Nemanja Matić czy Alexis Sanchez. W trakcie sezonu jednak zakończono umowę ze Zlatanem, a sezon zakończył się bez tytułów. W grudniu 2018 roku, wobec słabych wyników notowanych przed drużynę, rozwiązano kontrakt z Jose Mourinho, którego na stanowisku trenera zastąpił Ole Gunnar Solskjær, piastujący ten urząd do tej pory. Kadencję zaczął od 6 kolejnych zwycięstw z rzędu, bijąc rekord Matta Busby’ego.

094346100_1553839110-1.jpg

Wiosną drużyna odpadała z Pucharu Ligi Angielskiej i Ligi Mistrzów, sezon ligowy kończąc na szóstym miejscu. Do zespołu dołączali piłkarze tacy jak Wan-Bissaka, Maguire, Fernandes, a kolejny sezon drużyna kończyła w półfinale Ligi Europy oraz na trzecim miejscu w lidze. W sezonie 2020/2021 do Manchesteru United zawitali tacy piłkarze jak Donny van de Beek, Edinson Cavani czy Alex Telles. Sezon zakończył się wicemistrzostwem kraju i przegranym po dramatycznych rzutach karnych finałem Ligi Europy z Villarrealem w Gdańsku. Pomimo braku sukcesów, widać było progres jeśli chodzi o końcowe wyniki osiągane przez drużynę Norwega.

Sezon 2021/2022

BLOG-GRAFIKI (1).png

Przed sezonem Manchester United sprzedał za blisko 30 mln euro Daniela Jamesa do Leeds, wzmacniając się takimi piłkarzami jak Jadon Sancho z Borussi Dortmund (85 mln euro), Raphaël Varane z Realu Madryt (40 mln euro) czy głośnym transferem powracającego do Manchesteru Cristiano Ronaldo (za 15 mln euro z Juventusu Turyn). Takie ruchy kadrowe zapowiadały podjęcie walki o najwyższe cele i chęć rywalizacji z Liverpoolem, Chelsea i Manchesterem City o prymat w Anglii.

Czerwone Diabły dobrze zaczęły sezon, wygrywając u siebie 5:1 z Leeds i 4:1 z Newcastle oraz remisując 1:1 w Southampton oraz wygrywając 0:1 z Wolves, a świetną formę prezentowali Paul Pogba (7 asyst w 4 meczach) czy Bruno Fernandes (3 gole z Leeds).

Od wyjazdowej porażki w Bernie Manchester United rozpoczął rozgrywki Ligi Mistrzów. Choć szybko wyszli na prowadzenie za sprawą bramki Ronaldo, czerwona kartka Wan-Bissaki pokrzyżowała plany Anglików, a w drugiej połowie Szwajcarzy przechylili szalę zwycięstwa na swoją korzyść, decydującego gola strzelając w doliczonym czasie gry.

Ze zmiennym szczęściem United rywalizowało w kolejnych meczach z West Hamem. Prezentująca wysoką formę drużyna z Londynu przegrała ligowe spotkanie na własnym stadionie 1:2, a de Gea obronił rzut karny Młotów w doliczonym czasie meczu. Później jednak West Ham zrewanżował się, wygrywając 0:1 mecz Pucharu Ligi Angielskiej na Old Trafford pomimo znaczącej przewagi gospodarzy.

Pech towarzyszył również piłkarzom Solskjæra również podczas domowego starcia z Aston Villą, która wygrała 0:1, a Bruno Fernandes zmarnował w doliczonym czasie rzut karny. Drużyna United zmagała się z kryzysem strzeleckim, bowiem w dwóch meczach oddali prawie 60 strzałów, ale żaden z nich nie znalazł drogi do bramki.

W drugiej kolejce Ligi Mistrzów na Old Trafford zawitał Villarreal, który pokonał Czerwone Diabły w finale Ligi Europy. Goście wyszli w drugiej połowie na prowadzenie za sprawą Paco Alcacera, ale gościom w 60 minucie w końcu udało się przełamać strzelecką niemoc za sprawą gola Alexa Tellesa. Wynik 2:1 w 95 minucie ustalił niezawodny Cristiano Ronaldo.

Wysiłek w europejskich pucharach poskutkował stratą punktów w rozgrywkach ligowych, najpierw na własnym stadionie zremisowali z Evertonem 1:1, by później doznać bolesnej porażki 4:2 w Leicester (bramki strzelali Greenwood i Rashford).

Słabo również zaczął się mecz Ligi Mistrzów z Atalantą Bergamo, bowiem po pół godzinie gry goście w Włoch prowadzili 0:2, jednak w drugiej połowie Manchester United odwrócił losy spotkania, 2 asysty zanotował Bruno, a decydującego gola po podaniu Luka Shawa strzelił Cristiano Ronaldo.

24 października w „meczu o Anglię” zmierzyły się na Old Trafford drużyny Manchesteru United i Liverpoolu, jednak w piłkę grali tylko goście, którzy zmasakrowali drużynę Solskjæra, prowadząc do przerwy 0:4. Po przerwie hattricka skompletował Salah, a Paul Pogba, który wszedł z ławki na drugą połowę, obejrzał w 60 minucie czerwoną kartkę. Drużyna Jurgena Kloppa nie wykorzystała jednak pół godziny gry w przewadze i nie upokorzyła jeszcze bardziej swojego rywala.

Pozytywny impuls i zaangażowanie piłkarze Manchesteru United pokazali w kolejnym spotkaniu podczas wyjazdowego starcia z przeciętnym w tym sezonie Tottenhamem. Gole Ronaldo, Rashforda i Cavaniego zapewniły im pewne 3 punkty i wlały nadzieję przed derbowym starciem z Obywatelami. Nim jednak do tego doszło, Czerwone Diabły wybrały się do Lombardii na rewanżowe starcie z Atalantą, zakończone remisem 2:2, a na bramki gospodarzy odpowiadał w doliczonym czasie pierwszej jak i drugiej połowy Cristiano Ronaldo.

Starcie o lokalny prymat w Manchesterze wiąże się w ostatnich latach z dużymi emocjami, najczęściej zaś to goście wychodzili z tych rywalizacji z tarczą – od 2017 roku gospodarze wygrali dwukrotnie, dwukrotnie padał bezbramkowy remis a aż 8 razy zwycięstwo odnosili goście (po 4 zwycięstwa wyjazdowe obu klubów).

6 listopada lekcji futbolu gospodarzom udzieliła ekipa Pepa Guardioli, wygrywając pewnie 0:2. Mecz szybko ustawił samobój Erica Bailly’ego, a wynik w 45 minucie ustalił Bernardo Silva. United nie potrafiło odpowiedzieć, w całym meczu oddając tylko jeden celny strzał, a posada Ole Gunnara Solskjæra znowu zaczęła wisieć na medialnym włosku.

Tabele:

Sytuacja Manchesteru United w ligowej tabeli po 11 kolejkach nie napawa optymizmem wobec przedsezonowych oczekiwań, ale dystans do rywali okupujących miejsca premiowane grą w europejskich pucharach nie jest duży. Na pewno w oczy rzuca się fakt nieszczelnej defensywy, bowiem Czerwone Diabły straciły najwięcej bramek wśród zespołów górnej połowy tabeli, tyle samo co okupujące 18. miejsce Burnley.

tabela ogólna.png

Znamienny jest również fakt, że drużyna Ole Gunnara Solskjæra notuje lepsze wyniki na wyjeździe niż na własnym stadionie. Ujemny bilans bramkowy i dopiero 13. miejsce w lidze w klasyfikacji meczów domowych jest sporym problemem i pokazuje, jak słabą twierdzą jest Teatr Marzeń w tym sezonie.

tabela dom.png

Dużo korzystniej wygląda sytuacja w tabeli meczów wyjazdowych, bowiem Manchester United przegrał tylko jedno takie spotkanie (Leicester), a jedno zremisował (Southampton).

tabela wyjazd.png

W Lidze Mistrzów Manchester United zajmuje po 4 kolejkach pierwsze miejsce, wyprzedzając Villarreal dzięki zwycięstwu odniesionemu na Old Trafford nad Hiszpanami. Atalanta Bergamo jednak ma niewielką stratę i sytuacja w tej grupie będzie dynamiczna do ostatniej kolejki. Manchester United będzie musiał uważać, żeby nie stracić miejsca premiowanego awansem do fazy pucharowej, jak to miało miejsce w poprzednim roku, gdy przegrali dwa ostatnie mecze.

tabela LM.png

Kadra:

defensywa.png

Podstawowym bramkarzem Manchesteru United pozostaje David de Gea (15 meczów, 1350 minut), który wpuścił aż 24 gole. Jego zmiennik, Dean Henderson, rozegrał tylko jeden pucharowy mecz.

Liderem linii defensywy pozostaje kapitan zespołu Harry Maguire (13 m/1149 min), który dodatkowo zdobył jedną bramkę. Wspierają go na bokach Aaron Wan-Bissaka (14 m/1205 min) oraz Luke Shaw (14 m/1188 min), który zanotował 2 asysty. O miejsce drugiego stopera rywalizują Victor Lindelof (12 m/1013 min) oraz Raphael Varane (9 m/712 min). Mniej okazji do gry otrzymują natomiast borykający się z kontuzjami Alex Telles oraz Diogo Dalot czy Eric Bailly.

pomocnicy.png

W linii pomocy trzon drużyny stanowią Bruno Fernandes (16 m/ 1299 min), który zdobył 4 gole i 8 asyst, Paul Pogba (13 m/890 min) z 7 asystami, Fred (12 m/942 min) z jednym golem oraz Scott McTominay (12 m/866 min). Etatowymi zmiennikami (7 wejść z ławki) są Nemanja Matić oraz Jesse Lingard, z kolei na margines drużyny odsunięci są m.in. doświadczony Juan Mata z zaledwie jednym meczem czy zagubiony w Manchesterze holenderski talent Donny van de Beek.

napastnicy.png

Bezsprzecznym liderem ataku jest Cristiano Ronaldo (12 m/986 min), który z 9 bramkami i 1 asystą jest najskuteczniejszym strzelcem. Wspierany jest przez efektywnego Masona Greenwooda (14 m/1041 min) z 4 bramkami i asystą oraz nieefektywnego Jadona Sancho (13 m/564 min), który nie zanotował jeszcze ani gola ani ostatniego podania. Marcus Rashford (6 m/264 min) wraca dopiero do regularnej gry po kontuzji pleców i od 16 października udało mi się zanotować 3 trafienia. Podobną do niego liczbę minut zgromadzili Anthony Martial i Edinson Cavani (po 274 minuty), jednak udało im się zdobyć zaledwie po jednym golu.

Podsumowanie:

Manchester United prezentuje nierówną formę, ale dostarcza kibicom dużo emocji za sprawą intensywnych końcówek spotkań. Podstawowym problemem zespołu jest duża liczba traconych bramek i słabe wyniki na własnym stadionie oraz słabsza gra kilku podstawowych zawodników jak Pogby, który rozczarowuje po dobrym początku sezonu czy Sancho, który nie zaaklimatyzował się w drużynie. Media i kibice krytykują Ole Gunnara Solskjæra, który tym razem może nie umknąć spod topora i stracić posadę jeśli nie zmobilizuje swoich zawodników do lepszej, zgodnej z przedsezonowymi oczekiwaniami gry Manchesteru United.