Diamentowy Przegląd Klubowy: A.S. Roma

AS Roma to jeden z najbardziej rozpoznawalnych klubów piłkarskich we Włoszech, który w ostatnim sezonie sięgnął po pierwsze od sześciu dekad europejskie trofeum. Zespół z Rzymu stara się nawiązać rywalizację z utytułowanymi rywalami z północnych Włoch, choć kilka ostatnich sezonów spędził poza ligowym podium. Jak wygląda sylwetka klubu i jak prezentowali się Giallorossi w minionym sezonie?

BLOG-GRAFIKI (1).png

Podstawowe informacje

Pełna nazwa: Associazione Sportiva Roma S.p.A.

Przydomki: Giallorossi (Żółto-czerwoni), La Lupa (Wilczyca)

Barwy: żółto-czerwone

Data założenia: 22 lipca 1927

Założyciele: Ulisse Igliori, Vittorio Scialoja i Italo Foschi

Stadion: Motovelodromo Appio (1927-1929), Campo Testaccio (1929-1940), Stadio Flaminio (1940-1957), Stadio Olimpico (od 1957)

Prezydent: Dan Friedkin

Dyrektor generalny: Tiago Pinto

Trener: Jose Mourinho

Najwięcej występów: Francesco Totti (786)

Najwięcej bramek: Francesco Totti (307)

Rzut oka na trofea

A.S. Roma pochwalić się może zdobyciem wielu krajowych tytułów, w tym roku dokładając swoje drugie międzynarodowe trofeum. Wśród tych zdobyczy należy wymienić:

3 mistrzostwa Włoch: 1942, 1983, 2001.

9 Pucharów Włoch: 1964, 1969, 1980, 1981, 1984, 1986, 1991, 2007, 2008.

2 Superpuchary Włoch: 2001, 2007

1 Liga Konferencji: 2022

1 Puchar Miast Targowych: 1961

16.png

Początki AS Romy

Na początku XX wieku w stołecznym Rzymie istniało kilka klubów, które na przestrzeni lat łączyły się i dzieliły, nie mogąc nawiązać rywalizacji z potężnymi klubami z północy Włoch. W 1922 roku funkcjonowały w Rzymie funkcjonowały już tylko cztery kluby: Alba, Fortitudo, Romana i Lazio Rzym. Faszystowskie władze postanowiły połączyć te kluby, by stworzyć drużynę mogącą rywalizować z zespołami z Lombardii, Ligurii czy Piemontu. Z fuzji wyłamało się Lazio, a z połączenia Alby, Fortitudo i Romany latem 1927 roku powstała AS Roma, której pierwszym prezesem został Italo Foschi, sekretarz Narodowej Partii Faszystowskiej kierujący drużyną Fortitudo. Pierwszym trenerem został Anglik William Garbutt, a wyróżniającymi się piłkarzami w pierwszych latach istnienia klubu byli tacy gracze jak Fulvio Bernardini, Rodolfo Volk, Cesare Augusto Fasanelli czy Attilo Ferraris.

17.png

W pierwszym sezonie w najwyższej klasie rozgrywek ligowych Divisione Nazionale Romie udało się zająć 8. miejsce w Grupie B, natomiast zdobyli Puchar CONI (jeden z kilku rozgrywanych równolegle pucharów przed wprowadzeniem stałego Coppa Italia). W kolejnym sezonie (ostatnim przed powstaniem Serie A) AS Roma zajęła trzecie miejsce w lidze, plasując się za Bologną i Torino.

Pierwszym znaczącym sukcesem rzymskiego klubu było wywalczenie wicemistrzostwa Włoch w drugiej edycji Serie A w sezonie 1930/31, ustępując Juventusowi Turyn, który w najbliższych latach zdominował włoską ligę. Roma dotarła w tym roku również do półfinału Pucharu Mitropa, odpadając z First Vienna. W następnym sezonie Roma zajęła trzecie miejsce, lecz później nie szło jej tak dobrze zarówno w rozgrywkach włoskich jak i europejskich.

24.png

Do istotnych zmian kadrowych doszło przed sezonem 1935/36, m.in. ze względu na wojnę włosko-abisyńską. Argentyński tercet Scopelli, Stagnaro i Guaita opuścił Włochy w obawie przed powołaniem do armii, ale sprowadzono m.in. świeżo upieczonych mistrzów świata Eraldo Monzeglio czy Luigiego Allemandiego oraz napastnika Dantego Di Benedettiego. Roma sięgnęła wówczas ponownie po tytuł wicemistrzowski, niestety na kolejny sukces Giallorossi musieli poczekać kilka lat i wybuch II wojny światowej, zmagając się z problemami finansowymi związanymi z remontem stadionu. W sezonie 1936/37 ulegli we Florencji 1:0 w finale Pucharu Włoch z Genoą, uniemożliwili również sięgnięcie po mistrzostwo lokalnemu rywalowi, bowiem wygrali dwukrotnie z Lazio, które zajęło trzecie miejsce w lidze.

W pierwszych latach wojny rozgrywki we Włoszech nie zostały przerwane, choć wielu piłkarzy łączyło grę z odbywaniem służby wojskowej (dotknęło to m.in. bramkarza Romy Guido Masettiego). W sezonie 1940/41 AS Roma ponownie dotarła do finału Pucharu Włoch, przegrywając w dwumeczu z zespołem Venezii.

Pierwszym znaczącym trofeum, po jakie sięgnęli Giallorossi było mistrzostwo Włoch w sezonie 1941/42 pod wodzą Alfreda Schaffera, którego jednak zwolniono w następnym sezonie. W 1944 roku odbyły się jedynie lokalne rozgrywki, a w kolejnym roku z powodu nasilonych działań wojennych na froncie włoskim nie rozgrywano meczów ligowych. W tym czasie wyróżniającymi zawodnikami byli Amadeo Amadei, Miguel Angel Panto, Aldo Donati oraz zmarły w młodym wieku na zapalenie opon mózgowych Mario Forlivesi.

25.png

Trudne czasy Romy po II wojnie światowej

Po wznowieniu rozgrywek Serie A Roma spisywała się słabo, a nad drużyną kilkukrotnie widniało widmo spadku do Serie B (w sezonie 1949/50 Roma uniknęła degradacji dwupunktową przewagą nad strefą spadkową). Kolejny sezon nie okazał się jednak dla Giallorossich tak szczęśliwy, bowiem pomimo sprowadzenia kilku szwedzkich piłkarzy kryzys w drużynie się pogłębiał i Roma zajęła przedostatnie miejsce przed Genoą, spadając do Serie B (spędzili tam jednak tylko jeden sezon).

W sezonie 1951/52 drużynę na zapleczu włoskiej ligi prowadził Giuseppe Viani, który wygrał Serie B i wprowadził Romę ponownie do najwyższej klasy rozgrywkowej. W nowym sezonie trenerem został Mario Verglien, któremu udało się zakończyć sezon na szóstym miejscu, co dawało Romie perspektywy na szybkie odbudowanie pozycji we włoskim futbolu. Roma przeniosła się na nowopowstałe Stadio Olimpico, do zespołu dołączył również świetny skrzydłowy i mistrz świata z Urugwaju Alcides Ghiggia. Sezon nie rozpoczął się jednak dobrze dla piłkarzy Romy i na stanowisku trenera Vergliena zastąpił Anglik Jesse Carver świętujący już sukcesy z Juventusem, któremu udało się Romę ponownie doprowadzić do szóstego miejsca.

W sezonie 1954/55 pod wodzą Carvera AS Roma zajęła trzecie miejsce, co miało być ostatnim ligowym podium w ciągu 20 lat. Pomimo posiadania w składzie takich piłkarzy jak Carlo Galli, Istvan Nyers, Dino Da Costa czy Gunnar Nordahl Roma nie potrafiła nawiązać rywalizacji z silnymi wówczas drużynami Juventusu, Fiorentiny i Milanu, zajmując kilkukrotnie 5 miejsce.

Lepiej Rzymianom poszło w europejskich rozgrywkach, bowiem udało im się wygrać trzecią edycję Pucharu Miast Targowych, remisując w finałowym dwumeczu 2:2 w Birmingham oraz wygrywając 2:0 w Rzymie. Nie udało im się jednak powtórzyć tego sukcesu, a trofeum zostało zdominowane przez drużyny z Hiszpanii i Anglii.

W kolejnych latach Roma spisywała się słabo w lidze okupując miejsca w środku tabeli, w dodatku pogorszyła się znacząco sytuacja finansowa klubu i Giallorossich nie było stać na klasowych piłkarzy. Impulsem do zmian miało być zatrudnienie w 1968 roku Helenio Herrery jako trenera Romy przez nowego prezesa, Alvaro Marchiniego. Herrerze udało się w pierwszym roku wygrać Puchar Włoch, zadedykowano to zwycięstwo zmarłemu tragicznie tuż po meczu z Cagliari kilka miesięcy wcześniej młodemu Giuliano Tacolliemu.

23.png

W sezonie 1969/70 Roma wzięła udział w Pucharze Zdobywców Pucharów, gdzie pokonała Ards Newtownards z Irlandii Północnej, po rzucie monetą awansowała z PSV Eindhoven, w ćwierćfinale odprawili tureckie Goztepe oraz stoczyła pasjonujący bój w półfinale z Górnikiem Zabrze, remisując 1:1 w Rzymie, 2:2 po dogrywce w Chorzowie i po raz trzeci remisując w Strasbourgu, a o awansie Górnika Zabrze do finału zdecydował rzut monetą.

Kolejne lata nie było dobre dla AS Romy, brakowało stabilizacji w zespole i na ławce trenerskiej. Promykiem nadziei był sezon 1974/75, w którym Roma do końca walczyła o mistrzostwo pod wodzą Nilsa Liedholma, ale ostatecznie zajęli trzecie miejsce za Napoli i Juventusem. W następnych sezonach jednak Roma wróciła do środka ligowej tabeli, a drużyny po Szwedzie nie potrafili poukładać Gustavo Giagnoni oraz Ferrucio Valcareggi.

Sukcesy lat 80. XX wieku

Na ławkę trenerską w sezonie 1979/80 wrócił Nils Liedholm, który wygrał Puchar Włoch, pokonując w rzutach karnych Torino. Kolejny sezon Roma zakończyła z wicemistrzostwem, ustępując o 2 punkty Juventusowi, a jednym z czynników decydujących była nieuznana bramka w meczu z Juventusem przez zaangażowanego wcześniej w aferę korupcyjną sędziego Paolo Bergamo. Giallorossim udało się jednak sięgnąć po drugi z rzędu Puchar Włoch, ponownie wygrywając w karnych z Torino.

W sezonie 1981/82 AS Roma zakończyła sezon na najniższym stopniu podium, ustępując Juventusowi i Fiorentinie. W Pucharze Zdobywców Pucharów dotarli natomiast do ćwierćfinału, odpadając z FC Porto.

W kolejnym sezonie (1982/83) AS Roma pod wodzą Liedholma sięgnęła po 41 latach przerwy po swoje drugie mistrzostwo Włoch, wyprzedzając Juventus i Inter Mediolan. W ćwierćfinale Pucharu UEFA dotarli do ćwierćfinału, odpadając tym razem z Benfiką Lizbona. Sezon 1983/84 zakończył się wicemistrzostwem Włoch, a do mistrzowskiego Juventusu stracili 2 punkty. Był to dla Giallorossich również pierwszy sezon w Pucharze Europy, gdzie od razu dotarli do finału. Eliminowali po kolei szwedzki Goteborg, CSKA Sofia, Dynamo Berlin oraz szkockie Dundee United. Finał Pucharu Europy rozgrywany był na rzymskim Stadio Olimpico, jednak własny stadion nie pomógł Giallorossim. Szybko na prowadzenie wyszli piłkarze Liverpoolu po bramce Phila Neala, a jeszcze w pierwszej połowie wyrównał świetny rzymski napastnik Roberto Pruzzo, zaś o zwycięstwie Liverpoolu zadecydowały rzuty karne, które po stronie włoskiej zmarnowali Bruno Conti i Francesco Graziani.

Z pracy w Rzymie zrezygnował Nils Liedholm, którego na stanowisku trenera zastąpił inny Szwed, Sven-Goran Eriksson świętujący triumfy z Benfiką. Eriksson w pierwszym sezonie zajął dopiero 7 miejsce, słabo radząc sobie w Pucharze Włoch i Pucharze Zdobywców Pucharów. Latem 1985 roku ściągnięto z Juventusu Turyn Zbigniewa Bońka. W sezonie 1985/86 Roma słabo zaczęła, ale z czasem pięła się w ligowej tabeli i walczyła o mistrzostwo, jednak w dwóch ostatnich kolejkach ze spadającymi do Serie B Lecce i Como zaskakująco przegrali i zdobyli wicemistrzostwo za Juventusem. Udało się jednak sięgnąć po Puchar Włoch, pokonując w dwumeczu Sampdorię. Eriksson nie dokończył następnego sezonu, w ostatnich meczach zastąpił go Angelo Sormani.

W sezonie 1987/88 na ławkę trenerską ponownie wrócił Nils Liedholm, któremu udało się zakończyć sezon na trzecim miejscu w lidze za Milanem i Napoli, jednak po tym sezonie z Rzymu odeszli Boniek i Pruzzo, który trzykrotnie sięgał po koronę króla strzelców Serie A. Na Romę, po dekadzie dobrych wyników, czekał jeszcze tylko jeden dobry rok przed kolejnym kryzysem.

18.png

Spadek formy w latach 90. XX wieku

Drużynę na początku lat 90. objął Luigi Radice, zmieniony jednak po roku przez Ottavia Bianchiego. Drużynę opuściło kilka ważnych nazwisk, a dwóch piłkarzy zostało zawieszonych za wykrycie niedozwolonych substancji. Nie przeszkodziło to jednak Romie sięgnąć po Puchar Włoch po pokonaniu Sampdorii oraz dotarciu do finału Pucharu UEFA w sezonie 1990/91, eliminując Benfikę, Valencię, Bordeaux, Anderlecht i Brondby. W dwumeczu z Interem Mediolan Roma przegrała na San Siro 2:0 i wygrała 1:0 na Stadio Olimpico.

W kolejnych latach zespół Romy nie potrafił odnieść znaczących sukcesów. Na ławce trenerskiej Bianchiego zmienił Serb Vujadin Boskov, który ściągnął do klubu m.in. Sinisę Mihajlovicia czy dał zadebiutować w wieku 16 lat wychowankowi Francesco Tottiemu. W tym czasie Roma dochodziła do ćwierćfinałów Pucharu Zdobywców Pucharów i Pucharu UEFA, natomiast w 1993 roku przegrali z Torino finał Pucharu Włoch.

Nowy zarząd postanowił zmienić kierunek i nowym trenerem został Carlo Mazzone, jednak nie przyniosło to pożądanych efektów, a Roma kończyła sezon poza ligowym podium. Po przejęciu drużyny przez Carlosa Bianchiego Romie groził spadek, a sezon uratował trener Nils Liedholm. Przejęcie drużyny przez Zdenka Zemana poprawiło sytuację drużyny, a Roma zajmowała kolejno 4. oraz 5. miejsce w lidze.

Sukcesy i wicemistrzostwa na początku XXI wieku

19.png

W 1999 roku trenerem AS Romy został Fabio Capello, a drużynę wzmocniano kolejnymi Latynosami (Gabriel Batistuta, Walter Samuel, Emerson). W sezonie 2000/01 Capello udało się osiągnąć wielki sukces jakim było mistrzostwo Włoch uzyskane nad Juventusem. W Pucharze UEFA Capello odpadał w 1/8 z Leeds, a później z Liverpoolem.

Sezon 2001/02 Roma rozpoczęła od zdobycia Superpucharu Włoch po pokonaniu 3:0 Fiorentiny, natomiast w lidze zakończyła na drugim miejscu za Juventusem Turyn, w kolejnym zaś sezonie wystąpiła w finale Pucharu Włoch (porażka w dwumeczu z Milanem. W sezonie 2003/2004 Fabio Capello sięgnął po kolejne wicemistrzostwo, ustępując Milanowi.

Roma przed sezonem 2004/05 borykała się problemami finansowo-instytucjonalnymi, w wyniku których klub opuściło kilku istotnych piłkarzy. Nowym trenerem ogłoszono Cesare Prandelliego, ale ten zrezygnował przed rozpoczęciem sezonu z powodu choroby żony. Sezon na ławce rozpoczął Rudi Voller, jednak już po miesiącu zastąpił go Luigi Delneri, a sezon kończył Bruno Conti. W Lidze Roma zakończyła na ósmym miejscu, a w finale Pucharu Włoch uległa dwukrotnie Interowi.

Klub w sezonie 2005/06 objął Luciano Spaletti, który zajął w lidze piąte miejsce, ale w wyniku afery Calciopoli przesunięto Romę na miejsce drugie. Giallorossi na inaugurację nowego sezonu zagrali o Superpuchar Włoch z Interem, jednak mimo prowadzenia 0:3 przegrali 4:3. W Serie A Roma sięgnęła po tytuł wicemistrzowski za Interem, których rozbiła w finałowym dwumeczu o Puchar Włoch 7:4. W tym samym sezonie Roma dotarła do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, w którym odpadła z Manchesterem United, przegrywając w Anglii aż 1:7.

W kolejnych dwóch sezonach pod wodzą Spalettiego AS Roma zdobywała wicemistrzostwo za dominującym ligę pod nieobecność Juventusu Interem Mediolan, wygrywała również dwukrotnie Puchar Włoch oraz Superpuchar Włoch nad Nerrazurimi. Słabszymi wynikami zakończył się sezon 2008/09, który Roma skończyła na szóstym miejscu w lidze. Na początku kolejnego sezonu Spalettiego na ławce trenerskiej zastąpił Claudio Ranieria i doprowadził Romę do kolejnego wicemistrzostwa, tym razem przegrywając finał Pucharu Włoch z Interem.

Ranieri nie trenował jednak Romy długo, bowiem na początku 2011 roku odszedł, a sezon dokańczał Vincenzo Montella. W sezonie 2011/12 drużynę prowadził Luis Enrique, który jednak nie potrafił odnaleźć się we Włoszech i nie poprawił wyników drużyny. W kolejnym sezonie Romę prowadzili najpierw ponownie Zeman, a później Aurelio Andreazzoli, jednak kolejny sezon Giallorossi kończyli poza czołową piątką ligi. W dodatku w finale Pucharu Włoch przegrali z Lazio 1:0.

20.png

Pozytywnym impulsem było sprowadzenie w sezonie 2013/14 na ławkę trenerską Rudiego Garcii, który dobrze radził sobie w poprzednich latach we francuskim Lille. AS Roma pod jego wodzą wróciła do czołówki, zdobywając wicemistrzostwo Włoch z bardzo dobrym wynikiem 85 punktów, ustępując jedynie rekordowemu wynikowi 102 punktów Juventusu Turyn. Dobry wynik udało się Garcii powtórzyć w sezonie 2014/15, ponownie zajmując drugie miejsce za Juventusem, który był wówczas hegemonem Serie A.

W sezonie 2015/16 AS Roma zajęła trzecie miejsce w lidze, choć początek sezonu nie należał do udanych, ale w styczniu Rudiego Garcię na stanowisku trenera zastąpił Luciano Spaletti, który rozpoczął kolejną przygodę z Romą od remisu z Hellasem i porażki z Juventusem, ale później nie przegrał ani jednego meczu w lidze w tym sezonie. Podstawowym bramkarzem Romy został zaś wypożyczony z Arsenalu Wojciech Szczęsny (z kolei na wypożyczenie udał się Łukasz Skorupski, który nie potrafił przebić się na stałe do składu Romy).

21.png

Kolejny sezon Spalettiego to zajęcie drugiego miejsca w lidze za Juventusem, nie udało się jednak uzyskać dobrego wyniku w Lidze Europy, odpadając w 1/8 z Lyonem (rok wcześniej Roma odpadła w 1/8 Ligi Mistrzów z Realem Madryt).

Na sezon 2017/18 przypada ostatnie ligowe podium AS Romy, bowiem pod wodzą Eusebio di Francesco udało im się zająć trzecie miejsce za Juventusem i Napoli. Bardzo dobrze Roma spisała się w Lidze Mistrzów, eliminując w ćwierćfinale faworyzowaną Barcelonę dzięki większej ilości bramek strzelonych na wyjeździe i odpadając w półfinale z Liverpoolem (6:7 w dwumeczu).

Ostatnie lata

W ostatnich kilku sezonach AS Roma starała się rywalizować z włoską czołówką, ale kończyła rozgrywki po środku górnej połowy tabeli, zajmując kolejno szóste, piąte i siódme miejsce w latach 2019-2021. Eusebio di Francesco zamienił na ławce Claudio Ranieri, później zaś drużynę w sezonie 2019/20 objął Portugalczyk Paolo Fonseca.

W sezonie 2020/21 AS Romie udało się dotrzeć do półfinału Ligi Europy po wyeliminowaniu Bragi, Szachtara i Ajaxu, przegrywając ostatecznie w dwumeczu 5:8 z Manchesterem United. Przyjście na ławkę trenerską bardziej utytułowanego Portugalczyka w osobie Jose Mourinho miało dać odpowiedni impuls drużynie na walkę o czołowe lokaty we Włoszech i sięgnięcie po europejskie trofeum.

Sezon 2021/2022

1.png

Przed sezonem z drużyną Mourinho pożegnali się m.in. Juan Jesus, Edin Dżeko czy Pedro i Javier Pastore, ściągnięto do składu np. Rogera Ibaneza, Rui Patrizio, Eldora Shomurodova czy obiecującego Tammy’ego Abrahama.

AS Roma zaczęła przygotowania do sezonu od meczów z drużynami z niższych włoskich lig, wygrywając 10:0 z Valdinievole Montecatini, 2:0 z Terinaną oraz 0:1 z Triestiną, po czym nastąpiła seria meczów z rywalami spoza Italii: zwycięstwo 5:2 z Debrecenem, remis 1:1 z Porto oraz 0:0 z Sevillą, zwycięstwo 1:3 z Belenenses oraz porażka 5:2 z Betisem, w którym to meczu aż 3 czerwone kartki zobaczyli piłkarze Romy. Na koniec Giallorossi wygrali 5:0 z marokańskim Raja Casablanca.

Sezon zasadniczy zaczęła Roma od dwumeczu ostatniej rundy kwalifikacji do nowoutworzonej Ligi Konferencji, w którym mierzyli się z tureckim Trabzonsporem, wygrywając z późniejszym mistrzem Turcji 1:2. W lidze włoskiej Roma inaugurowała sezon domowym meczem z Fiorentiną, który wygrali 3:1, a dwa gole strzelił Veretout. W rewanżu z Trabzonsporem Roma u siebie wygrała 3:0 i awansowała do Ligi Konferencji. Przed przerwą reprezentacyjną drużyna Mourinho ograła na wyjeździe 0:4 Salernitanę.

W trzeciej kolejce Serie A Roma pokonała na własnym stadionie Sassuolo 2:1, po czym rozpoczęła rywalizację z fazie grupowej Ligi Konferencji. Drużyna Mourinho na Stadio Olimpico rozbiła 5:1 CSKA Sofia. Po tym zwycięstwie jednak Roma uległa w Veronie Hellasowi 3:2. Giallorossi wygrali w kolejnym ligowym meczu u siebie, pokonując Udinese 1:0. Przed drugim meczem w Lidze Konferencji przyszedł czas na pierwsze w tym sezonie derby Rzymu, które Roma pomimo znacznej przewagi w liczbie wykreowanych sytuacji przegrała 3:2.

AS Roma w europejskich rozgrywkach odniosła kolejne zwycięstwo, zwyciężając w Ługańsku nad Zorią 0:3, natomiast przed kolejną przerwą reprezentacyjną Roma pokonała u siebie 2:0 Empoli.

Po powrocie rozgrywek w połowie października AS Roma zaczęła notować słabsze wyniki – najpierw w Turynie przegrali 1:0 z Juventusem pomimo przewagi i niewykorzystanego karnego przez Jordana Veretouta, później doszło do kompromitacji z norweskim Bodo/Glimt, z którym Roma przegrała na wyjeździe aż 6:1. W kolejnym meczu Roma podejmowała dobrze spisujące się Napoli, z którym bezbramkowo zremisowała, następnie na Sardynii wygrała 1:2 z Cagliari, ale kilka dni później przegrała w Rzymie 1:2 z Milanem (pomimo znacznej przewagi w drugiej połowie gol kontaktowy padł dopiero w 93 minucie). Rewanż z Bodo/Glimt nie należał do udanych, bowiem Roma zremisowała ten mecz 2:2, a wyrównującą bramkę strzelili dopiero w końcówce meczu. Tuż przed kolejną przerwą reprezentacyjną Roma doznała kolejnego blamażu, wypuszczając prowadzenie w Venezii i przegrała ostatecznie 3:2 z jedną ze słabszych drużyn sezonu.

Wznowienie rozgrywek końcem listopada Roma zaczęła od trzech zwycięstw z rzędu: najpierw w Genoi 0:2 po dwóch golach Afena-Gyana w drugiej połowie, później 4:0 u siebie z Zorią w Lidze Konferencji i 1:0 z Torino w Serie A. Niestety później przyszła porażka 1:0 w Bolonii i klęska w Rzymie 0:3 z Interem po bardzo słabej pierwszej połowie. Na zakończenie fazy grupowej Ligi Konferencji Roma wybrała się do Bułgarii, gdzie pokonała CSKA Sofia 2:3, pozwalając zagrać kilku rezerwowym graczom, a zwycięstwo to zapewniło Giallorossim wygranie grupy.

W terminarzu Romy przyszedł czas na ligowy maraton 6 spotkań w Serie A: najpierw Roma wygrała u siebie ze Spezią 2:0, by później w Bergamo wysoko pokonać Atalantę 1:4 pomimo przewagi gospodarzy. Po dwóch zwycięstwach nastąpiła seria trzech meczów bez zwycięstwa – remis 1:1 z Sampdorią u siebie przed Bożym Narodzeniem, porażka na San Siro z Milanem 3:1 i klęska w meczu domowym z Juventusem 3:4 (pomimo prowadzenia 3:1, karnego nie wykorzystał również Pellegrini). Romie następnie udało się wygrać z Cagliari 1:0, a w 1/8 Pucharu Włoch na własnym stadionie pokonali Lecce 3:1.

W lidze AS Roma pokonała na wyjeździe Empoli 2:4 i bezbramkowo zremisowała u siebie z Genoą, po czy odpadła w ćwierćfinale Pucharu Włoch z Interem Mediolan. Dalej przyszły dwa remisy 2:2, choć w zupełnie innych okolicznościach: najpierw w Reggio Emilia z Sassuolo utracili prowadzenie w 94 minucie pomimo gry w przewadze, a później u siebie z Veroną doprowadzili do remontady z 0:2 dzięki bramkom rezerwowych Volpato i Bove. Szczęście dopisywało Romie również podczas wyjazdowego meczu ze Spezią, który Giallorossi wygrali po rzucie karnym w 99 minucie.

AS Roma wygrała kolejno 1:0 u siebie z Atalantą oraz w 1/8 Ligi Konferencji na wyjeździe z Vitesse Arnhem. W Udine Roma wyszarpała remis 1:1 po golu z rzutu karnego w 94 minucie, podobnie w rewanżu z Vitesse, strzelając gola na wagę awansu w 91 minucie. W kolejnym spotkaniu AS Roma przystępowała do derbów z Lazio, które wygrała 3:0 po bardzo dobrej pierwszej połowie, po czym nastąpiła przerwa reprezentacyjna.

Wznowienie rozgrywek Roma zaczęła od ligowego zwycięstwa 0:1 z Sampdorią, by później ponownie przegrać w Norwegii, tym razem ulegając Bodo/Glimt 2:1. Przed rewanżowym spotkaniem ćwiećfinału Ligi Konferencji drużyna Jose Mourinho wygrała 2:1 z Salernitaną. W rewanżu pewnie wygrali 4:0 z Bodo/Glimt i awansowali dalej. W Neapolu Roma znowu uratowała remis golem El Shaarawy’ego w końcówce, nie miała jednak tyle szczęścia i jakości w meczu wyjazdowym z Interem, przegrywając na San Siro 3:1 po słabej pierwszej połowie.

W półfinale Ligi Konferencji Roma udała się na wyjazd do Leicester, gdzie udało im się ugrać remis 1:1 pomimo słabego meczu. Przed rewanżem w Rzymie Roma podjęła u siebie Bolognię, z którą zremisowali bezbramkowo, natomiast w starciu z Anglikami o finał wygrali 1:0 na Stadio Olimpico po szybkim golu Abrahama. Drużyna była zmęczona i wyjazdowe starcie we Florencji przegrała 2:0, później również doszła kompromitacja u siebie ze spadkowiczem z Venezii – szybko stracony gol, gra w przewadze od 32 minuty i bicie głową w mur sfinalizowane zaledwie jednym golem w końcówce meczu pomimo oddania ponad 40 strzałów na bramkę rywali.

Tuż przed najważniejszym meczem sezonu, na zakończenie ligowych zmagań, Roma wygrała na wyjeździe z Torino 0:3 i w dobrych nastrojach przystępowała do finału pierwszej edycji Ligi Konferencji, który rozegrano w Tiranie. Jose Mourinho dobrze nastawił mentalnie swoich piłkarzy do pojedynku z Feyenoordem Rotterdam i pomimo że piłkarsko Feyenoord wyglądał lepiej w tym meczu, to Roma realizowała swoje założenie taktyczne i po golu w 32 minucie Nicolo Zaniolo mogła skupić się na defensywie, nie pozwalając Holendrom na strzelenie gola pomimo kilku okazji. Po wielu latach udało się Romie ponownie podnieść europejskie trofeum.

Tabele:

tabela 1.png

AS Roma zakończyła ligowe rozgrywki na 6 miejscu, gwarantującym grę w fazie grupowej Ligi Europy (co wywalczyli również dzięki zwycięstwu w finale Ligi Konferencji). AS Roma zgromadziła 63 punkty, punkt za lokalnym rywalem Lazio i 7 punktów za Juventusem Turyn, który wywalczył miejsce w Lidze Mistrzów.

Roma strzeliła 59 bramek, co było dopiero dziesiątym wynikiem w lidze razem z Fiorentiną (1,55 strzelonej bramki na mecz), straciła natomiast 43 gole (szósty najlepszy wynik i 1,13 straconej bramki na mecz). Średnio w meczach AS Romy w sezonie 2021/22 padało 2,68 gola na spotkanie.

tabela 2.png

W meczach na własnym stadionie Roma spisywała się solidnie (szósty wynik punktowy razem z Lazio i Napoli), notując 10 zwycięstw, 6 remisów i 3 porażki. Pod względem bramkowym wynik Romy zbliżony jest do osiągnięć Milanu czy Juventusu, które drastycznie różnie ocenić mogły swój sezon. Roma na Stadio Olimpico nie notowała wysokich wyników, strzelając 26 i tracąc 16 goli (łącznie 2,21 bramki na mecz).

tabela 3.png

Nieco słabiej Roma radziła sobie poza Stadio Olimpico (siódme miejsce w lidze), wygrywając 8 i przegrywając po 8 meczów oraz notując 3 remisy. Strzelili 33 i stracili 27 goli (łącznie średnio 3,16 bramki na mecz wyjazdowy).

W Lidze Konferencji AS Roma rozegrała 13 meczów, docierając do finału z dwoma porażkami odniesionymi z Bodo/Glimt w tym turnieju. Strzelili 28 bramek, stracili 15 (łącznie średnio 3,31 bramki na mecz).

Kadra:

Podstawowym bramkarzem AS Romy jest Rui Patrizio (53 mecze, 22 czyste konta, 60 puszczonych bramek, 4770 minut), a jego zmiennikiem w jednym spotkaniu był Daniel Fuzato.

Roma wypracowała stabilną linię z trzema defensorami: Roger Ibanez (51 m/4256 min), który zdobył 4 gole; Gianluca Mancini (45 m/3942 min) z jednym golem oraz Chris Smalling (38 m/2902 min) z czterema trafieniami. Na prawej obronie pewne miejsce w składzie miał Rick Karsdorp (51 m/4082 min), który zanotował 7 asyst, natomiast na lewym wahadle zobaczyć mogliśmy w pierwszej części sezonu Matiasa Vinę (37 m/2103 min) z 2 asystami oraz w drugiej części sezonu Nicolę Zalewskiego (24 m/1206 min), który również zanotował 2 ostatnie podania przy bramce. Rolę pierwszego zmiennika w linii stoperów pełnił Marash Kumbulla (28 m/1801 min) z 1. Mniej występów z powodu kontuzji zanotował w tym sezonie m.in. Leandro Spinazzola.

11.png

W linii pomocy prym wiodło czterech graczy obsadzających trzy pozycje: defensywny Bryan Cristante (50 m/3828 min) z 3 golami i 2 asystami; środkowy pomocnik Jordan Veretout (50 m/3096 min) z 4 golami i aż 10 asystami (najlepszy asystent zespołu) oraz nieco bardziej ofensywni Henrik Mkhitaryan (44 m/3359 min) z 5 golami i 9 asystami i kapitan drużyny Lorenzo Pellegrini (41 m/3227 min) z 14 golami i 8 asystami. Wspomagani byli przez Sergio Oliveirę (22 m/1425 min), który strzelił 3 gole i zanotował 1 asystę. Mniejszą rolę odgrywali tacy piłkarze jak Amadou Diawara i Edoardo Bove.

12.png

W ofensywie brylował przede wszystkim znakomity snajper Tammy Abraham (53 m/4257 min), który zdobył aż 27 goli i 5 asyst. Partnerował mu Nicolo Zaniolo (42 m/2884 min), który zanotował 8 bramek i 9 asyst. Wspierani byli przez Stephana El Shaarawy’ego (36 m/1523 min) z 7 golami i 1 asystą oraz Eldora Shomurodova (40 m/1188 min), który zdobył 5 goli i 6 asyst. Ten kwartet ofensywny wspierali Carles Perez i Felix Afena-Gyan.

10.png

Podsumowanie:

AS Roma pod wodzą Jose Mourinho w zakończonym niedawno sezonie miewała wzloty i upadki. Kadra w obecnej postaci nie była gotowa na walkę o miejsce w pierwszej czwórce Serie A, premiujące do gry w Lidze Mistrzów, a rywale z Mediolanu, Turynu i Neapolu byli nie do prześcignięcia. Z pewnością pewnym rozczarowaniem dla kibiców Romy był fakt, iż Lazio trzeci raz z rzędu wyprzedziło Giallorossich w ligowej tabeli. Zwycięstwo w pierwszej edycji Ligi Konferencji dało jednak radość zarówno kibicom, jak i piłkarzom i rozbudziło apetyt na lepsze wyniki w nadchodzącym sezonie.